[ بيان وصول به مرتبهء ولايت و ظهور حقيقت هدايت [ سالك ] . . . ]
بيان وصول به مرتبهء ولايت و ظهور حقيقت هدايت [ سالك ] « 1 » را ، و آگاه نابودن او از اين معنى مدّت « 2 » مديد ، درضمن حكايت از اين واقعه مشروح گشته . « 3 »
به هنگام شش سالگى گفت دوش * سحرگه چو دريا دلم كرد جوش
چو طفلان پى دايه بگريستم * بدينسان زمانى همىزيستم
چو صبحم برآمد دو چشمم بگشت * دران عرصه شاهى درآمد گذشت « 4 »
به دلدل سوار و دو مه در كنار « 5 » * دل از من ربود و بداد انتظار
از آن دو « 6 » يكى در كنارم نشاند « 7 » * چو آن پور آزر « 8 » به نارم نشاند « 9 »
بدان ماه « 10 » گفتم كه اى نور پاك * چنان خور « 11 » كجا و چنين آب و خاك « 12 »
120 دگر گفتم اى جان عالم بگو * تو زان كه اى « 13 » وان نشان كه بو
بگفتا « 14 » حسن نام و خلقم حسن * اگر يوسفى تا بتابم رسن
مر آن شه كه چون برق تابان گذشت * تو شير خدا دان كزينسان گذشت
حسن را نشاندم علىجو شدم * بسى تشنه بودم لب جو شدم
چه جوى و چه بحر و چه جاى بيان * كه ايوان جانان ندارد كران « 15 »
125 چو سر سوى بالين برافراشتم * به شادى همه تخم غم كاشتم
به كس وانگفتم من اين راز دل * كه هرگز نباشد « 16 » كس انباز دل
و ليكن چو مخمور بادهپرست * ز دنيى و عقبى بشستم دو دست
همه روز پويان به اميد شب * كه شب رخ نمايد نشاط و طرب
نه شب بُد كه آن شمع دلسوز ما * به معراج برشد پى روز ما ؟
هامش
( 1 ) . اصل : سالكان را ؛ م : سالك و آگاه .
( 2 ) . ن ، ج ، ك : مدتى .
( 3 ) . ج ، ن ، ل ، م : درضمن ( ج : اين ) حكايت از اين واقعه گذشته ؛ س ، ك : درضمن حكايت گوش دار .
( 4 ) . م : درآمد نشست .
( 5 ) . ج و س : بر كنار .
( 6 ) . د ، ج ، ل ، س : از آن مه .
( 7 ) . ج ، س : در كنارم گرفت .
( 8 ) . ك : پور آزر .
( 9 ) . ج ، س : بنارم گرفت .
( 10 ) . ج ، س : به آن ماه .
( 11 ) . ك : خود كجا .
( 12 ) . س : آب خاك .
( 13 ) . ج : تو پور كيى .
( 14 ) . ل : بگفتم .
( 15 ) . ل : روان .
( 16 ) . م : كه هركس نباشد .