كزان در ندارد گزير « 1 » اين دلم * كه كوى تو بادا همى منزلم
ثناى تو گويم درين داستان * نهان و عيان « 2 » [ همچو ] « 3 » سِر در روان « 4 »
به قدت كه شمع دلفروز ماست * به رويت كه چون عيد و نوروز « 5 » ماست
كه بىتو ندارم سَر زندگى * ندانم جز اين ره ، ره بندگى
100 دو چشمم به امّيد هر بامداد * كه آيى چو « 6 » خورشيد از بهر داد
كرم كن قدم نه كه جانم بسوخت * كه عشق تو چشمم ز عالم بدوخت
[ دستورى كه مريد عاشق را در هر حال از التزام آن نمودن در . . . ]
دستورى كه مريد عاشق را در هر حال از التزام « 7 » آن نمودن « 8 » در طريق استكمال گزير « 9 » نيست ، در ضمن اين اخبار [ به ] « 10 » جهت اعتبار اندراج يافته و به ذكر حكايت خويش از بداء حال « 11 » افتتاح پذيرفته « 12 » .
شنيدستم از راويى « 13 » هموثاق * كه بود اصل بودش « 14 » ز ارديستان
از آن مرزوبومى كانوشيروان « 15 » * نهادست نامش به ارديستان
چنين گفت گوياى اين سوز و درد * كه از روى ارشاد اندرز كرد
نه از بهر گفتار و اظهار خود * كه بودست دايم در انكار خود
ازيرا كه هستى همه نيستيست * به جز ذات بارى دگر هست كيست
110 چنين گفت راوى ارديستزاد * كز آنجا قرين گشت با خاك و باد « 16 »
چو چشمش به گيتى همىبازشد * به پاى جميلان سرانداز شد « 17 »
هامش
( 1 ) . ل ، س ، ك : گريز .
( 2 ) . ج : عيان و نهان .
( 3 ) . اصل : عيان چو سر .
( 4 ) . ن ، س ، ك : عيان و نهان همچو سرو روان .
( 5 ) . س ، ك : عيد نوروز .
( 6 ) . ج : چه .
( 7 ) . ل : الزام .
( 8 ) . س ، ك . التزام حال آن نمودن .
( 9 ) . س : گريز .
( 10 ) . اصل . اخبار جهت .
( 11 ) . ن ، ج ، س ، ك : در ضمن حكايت خويش در ابتداى حال .
( 12 ) . م : پذيرفت .
( 13 ) . م : راوى .
( 14 ) . ج : اصل و بدش .
( 15 ) . ج : كه نوشيروان .
( 16 ) . ك : خاك باد .
( 17 ) . ج : سرافراز شد ؛ س ، ك : به پاىخميدن سرافراز شد ؛ ك : بعد از اين مصراع دارد : فى الهداية .