نشانه اين نسخه در مقابله و ويرايش حاضر : « مج 2 » .
ه ) نسخهء ديگرى نيز در كتابخانهء شخصى آقاى صدر الدين محلاتى موجود است . متأسفانه به علت فوت وى خانوادهء آن مرحوم از ارائه اين نسخه به اينجانب خوددارى نمودند . چنان كه از فهرست نسخههاى خطى تأليف آقاى احمد منزوى ، ج 2 ( 1 ) ، ص 1370 ، شمارهء 13060 برمىآيد ، مرآة الافراد در اين نسخه نيز موجود است . تاريخ كتابت اين نسخه ، به نقل از همان فهرست ، 1238 هجرى قمرى است .
و ) آقاى محمد حسين ركنزادهء آدميت ، نسخهاى از كليات پيرجمال را كه به خط خوش نستعليق بوده است ، در كتابخانهء آقاى فخر الدين نصيرى ملاحظه كردهاند ولى دسترسى به اين نسخه براى نگارنده ميسر نگشت . به نظرم امكان دارد كه اين همان كليات پيرجمال باشد ؛ كه در كتابخانهء مجلس شوراى ملى سابق در تهران كه به شمارهء 4276 ثبت شده است .
تذكر :
نسخهء ديگرى از آثار پيرجمالى مسمّى به ديوان پيرجمال در مركز فرهنگ اسلامى در شيراز وجود دارد كه شامل مرآة الافراد نمىباشد .
2 ) روش ويرايش كتاب .
رسم الخط .
پيش از اين كه به بيان شيوه و سليقهء خود در بازنويسى متن كتاب بپردازيم ، بايد ويژگيهاى املائى يا رسم الخطى عمدهء كاتب آن را در اينجا ذكر كنيم .
( 1 ) گاهى مدّه ( آ ) را ، آنجا كه لازمست ، در بالاى الف نمىگذارد ، مثلا اسمان ، انزمان ، آنكه ( بجاى آسمان ، آن زمان ، آنكه ) .
( 2 ) همزهء الف ممدوده ( أ ) را گاهى نمىنويسد ، مثلا اتقيا ، اشيا ، اوليا ( بجاى اتقياء ، اشياء ، اولياء ) .
( 3 ) همزهء ميانين ( يعنى ئ ) را بدون « ء » مىنويسد ، مثلا ملائكه ، مىگوئى ، آشنائى ، خدائى ( بجاى ملائكه ، مىگوئى ، آشنائى ، خدائى ) .
( 4 ) الف واژههاى اين و او را پس از بر ، از و در حذف مىكند ، مثلا ازين ، درين ، برو ، ازو .
( 5 ) غالبا نقطهء باء را نمىگذارد ، مثلا بلبل ، با ، ببوسند ( بجاى بلبل ، با ، ببوسند ) .
( 6 ) گاهى نقطههاى پ را نمىگذارد يا فقط به يك نقطه بسنده مىكند ، مثلا پسين ، بى ، بشيز ( بجاى پسين ، پى ، پشيز ) .
( 7 ) گاهى نقطههاى تاء را نمىگذارد ، مثلا تختگاه ، تحيات ، تعجيل ( بجاى تختگاه ، تحيات ، تعجيل ) .