من ليس الا هو يا هو يا هو يا هو » .
( 333 ) ده در آدمى هو : ( اى ) آدمى ، نداى « هوهو » درده .
( 334 ) بو : باشد .
( 335 ) مسافر به ضرورت قافيه به جاى مسافر . - منظور آن گروه از درويشان است كه از شهرى به شهر ديگر مسافرت مىكردند ( در مقابل درويشان مقيم ) .
( 336 ) منظور گوسالهء ميانتهى است كه سامرى از زر بساخت و آن خاكى كه از زير سم اسب جبرئيل ( ع ) برداشته بود در آن گوساله كرد . ر . ك . قصص الانبياء ، قصهء پنجاهم ، ص 221 - 213 . نيز ر . ك . تعليق ( 330 ) .
( 337 ) دنب يا دمب : دم .
( 338 ) « فلا انساب » : اشاره به بخشى از آيهء 101 . المؤمنون .
( 339 ) ورد : گل سرخ . ( فرهنگ معين )
( 340 ) سركانگبين : املائى است براى سركنگبين ( - سركه انگبين ) : شربتى كه امروزه از سركه و شكر يا قند مىسازند .
( 341 ) خور ( با تلفظ خر ) : بخور .
( 342 ) خور ( با تلفظ خر ) : خور ( شيد ) .
( 343 ) بلانى ( - بولونى ) : به زبان محلى به معناى ظرف كوچك بلورى است . ( هماكنون به آن بسو نيز گويند . )
( 344 ) ماس : ماست .
( 345 ) چندى : چندى ، چند و چونى .
( 346 ) كى : چه وقت ، كى .
( 347 ) بو - بود : باشد ، بود .
( 348 ) مرته : آن مرد ، مردى مجهول .
( 349 ) يوز : بياب ، بجوى ( يا « بوذ » كه همان بود است . )
( 350 ) مفهوم بيت : اينكه ظرف كوچك ماست و نان چقدر است و كى آماده مىشود ، اين را از آن مرد عوام سؤال كن نه از پير و مراد . يعنى هر سؤال پيش پا افتادهاى را از پير نپرس .
( 351 ) مو : من .
( 352 ) شا : شاه .
( 353 ) ور : براى .
( 354 ) آذينه ( - آذين ) : زينت ، زيب و زيور .
( 355 ) منى : منيت ، كبر ، غرور و خودبينى .
( 356 ) پيشكرو : پيشه كرده ، پيش گرفته .
( 357 ) صف در : در صف .
( 358 ) مفهوم بيت : نگاه كن من را ( كه پير هستم ) و آن مرد عوام ( ر . ك . بيت قبلى ) ، شاه را بدان هرچند كه با زينت و زيور است [ و من بدون زينت و زيور هستم ] كبر پيشه كرده [ پادشاه ] و بالاى
مرآت الافراد ( فارسى ) — صفحة 309
مساهمون: پير جمال الدين محمد اردستانى
ص٣٠٩