نمىگردد از آنكه وجود نيست عين موجوده را در خارج مگر به ربّش ، و عين موجوده را وجود خارج دائمى است به حسب نشأت دنياويّه برزخيّه و اخرويّه ، پس ربوبيت نيز دائمى باشد .
و كلّ مرضى محبوب ، و كلّ ما يفعل المحبوب محبوب .
و هر مرضى به نسبت آنكه ازو راضى است محبوب است از براى تعلّق ارادت و رضاى او بدان مرضى يا محبوب است به نسبت با ما و آنچه محبوب مىكند هم محبوب است يعنى چون همه افعال از حضرت اسماست و اسما كه كمالات ذات است محبوبات و مطلوبات است ، لاجرم بيت .
هر چه آن نازنين كند خوبست * كآنچه محبوب كرد محبوبست
فكلّه مرضىّ ، لأنّه لا فعل للعين ، بل الفعل لربّها فيها فاطمأنت العين أن يضاف إليها فعل ، فكانت « راضية » بما تظهر فيها و عنها من أفعال ربّها ، « مرضيّة » ، تلك الأفعال لأنّ كلّ فاعل و صانع راض عن فعله و صنعته ، فإنّه وفّى فعله و صنعته حقّ ما هى عليه .
يعنى هرچه مىكند و جارى مىگردد در وجود مرضى است از آنكه عين را هيچ فعل نيست بلكه فعل ربّ او راست ظاهر گشته در وى ، پس آرام بيافت و بياسود عين موجوده از سئامت اضافهء فعل به سوى او ، پس راضى باشد به آنچه ظاهر مىشود در وى و پيدا مىگردد از وى از افعال ربّ و قبول او ظهور اين افعال را در وى و ادراك مظهريّت خود مر كمالات و مرادات ربّ را به تمكين او عين رضاى اين عين است و هم مرضى باشد اين افعال نزد رب از آنكه هر فاعل و صانع راضى است از فعل و صنعت خويش چه فعل و صنعت خود را بر آن نوعى كه مىبايد و بر آن نهجى كه حكمت او را شايد توفيه كرده است و لهذا حق سبحانه و تعالى مىفرمايد :
أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى
أى بيّن أنّه أعطى كلّ شىء خلقه ، فلا يقبل النّقص و لا الزيادة .