باب يازدهم - حادى عشر « 1 » فى القدر و خلق الافعال
و اجماع آن است كه حق تعالى خالق افعال بندگان خويش است چنان كه خالق اعيان ايشان است و همه چيز كه در فعل آيد مر بنىآدم را از خير و شر ، جمله به قضاى و قدر و ارادت و مشيت حق تعالى باشد .
قضا حكم بود ، و تقدير اندازه كردن ، و ارادت خواست ؛ و هيچ خير و شر نبود از اين هر سه خالى . و نزديك ما مر اين را اصلى است و آن آن است كه مشيت و قضا و قدر موافق علم است ، هر چه خداى عز و جلّ داند كه باشد ، خواهد كه باشد . و هر چه خواهد كه باشد ، قضا كند كه باشد . و هر چه قضا كند ، تقدير كند . نزديك ما مشيت و قضا و قدر موافق علم است و نزديك مخالفان ما مشيت و قضا و قدر موافق امر است . هر چه امر كند ، خواهد و قضا كند و تقدير كند چون ايمان و طاعت و هر چه نهى كند ، نخواهد و قضا نكند و تقدير نكند چون كفر و معصيت و
هامش
( 1 ) - در متن عربى التعرف اين عنوان براى باب سيزدهم قيد شده است در ص 44 و در شرح تعرف عنوان باب دوازدهم است ص 187