باب الخامس و الاربعين - چهل و پنجم فى الرضاء « 1 »
جنيد گفت قدس اللّه سره كه رضاى بنده از خداوند عز و جلّ آن است كه اختيار خويش از ميانه بردارد يعنى راضى باشد به هر چه خداى عز و جلّ كند از محبوب يا از مكروه كما قال رسول اللّه صلى اللّه عليه و سلم : اول ما كتب اللّه تعالى فى اللوح انى انا اللّه لا إله الا انا من لم يرض بقضائى و لم يشكر لنعمائى و لم يصبر على بلائى فليطلب ربا سوائى « 2 » . آغاز كتاب لوح از رضا ساخت به قضا ، تا خلق بدانند كه اضطراب كردن روى نيست و رضا نادادن به كرد وى نشان منازعت است و بنده را با خداوند منازعت نرسد و آن چه پيش بنده آيد بنده بدان جاهل است و حق تعالى عالم و جاهل را با عالم منازعت نرسد و به اضطراب بنده ، مقدور باز نگردد پس جز عصيان چيزى حاصل نيايد . و هر كه راضى باشد به كرد حق تعالى نظارهء حق است و با حق است و چون با حق است بلاى هر دو كون بكشد و باك ندارد . و هر كه اختيار كند نظارهء خويش
هامش
( 1 ) - شماره و عنوان باب با التعرف ص 102 برابر است جز اين كه در التعرف عنوان : قولهم فى الرضا است . در شرح تعرف اين بحث بىذكر باب و شمارهء آن از ص 144 ج 3 آغاز مىشود .
( 2 ) - در شرح تعرف ج 3 ص 144 در گفتار پيغمبر ( ص ) پارهاى از عبارات پس و پيش است ولى مجموع مساوى است .