او را دفن كردهاند و تكفين وى از جامهء نو نكردهاند . چنانكه آوردهاند كه يكى از كبار اوليا در ميان حرم مكّه نشسته بود ، و يكى از اوليا به وى رسيد و زيارت كرد و نشست . آن بزرگ گفت : خوش آمدى و نيك آمدى كه سفر خواهم كرد . بنگر كه در اينجا كه نشستهاى ، فلان عزيز سه اقچه « 1 » آورده و بنهاده . آن را برگير و يكى به حفّار ده تا از براى من گور فروبرد ؛ و يكى به عطر ده تا اعضاى طهارت مرا استعمال كنى ، كه سنّت است ؛ و يكى به حمّال ده تا مرا بر لب گور برد . و مرا در اين خرقهء كهنه كه پوشيدهام دفن كنى . و به اين عبارت فرمود : كفّنّى من خريقانى . گفت : يا شيخ ، اين خرقهء كهنه كه شما پوشيدهايد بر مجموع اعضاى شما وفا نكند و همهء اعضا عورت است ، چگونه سازم ؟ گفت : كفّنّى من إذخر . بر اعضا كه جامه بدان نرسد تكميل آن از « اذخر » بكن . و اذخر گياهى است كه پيرامن مكه مىرويد . چون اين وصيّت بفرمود درگذشت . و آن عزيز وصيت به جاى آورد . و بعد از غسل ، هر كجا كه اعضاى او جامه بدان نمىرسيد از آن گياه تكميل كرد و او را دفن كرد .
ديگر فرمود كه شيخ ذو النّون مصرى ، رحمة اللّه عليه ، در زمان وفات ، او را غيبى بازديد شد . مريدان او را تصوّر كردند كه شيخ وفات كرده است . دست مبارك او از خرقه كشيدند و آن خرقه از وى باز كردند . چون شيخ از آن حال بازآمد ، خرقه در بر خود نديد . فرمود كه ردّوا علىّ قرّة عينى . آن خرقه كه روشنايى چشم من است نزد من آوريد . مريدان آن خرقه نزد شيخ بردند . آن را بازپوشيد ؛ فرمود كه در اين خرقه هفتاد رقعه ، هر يكى از جامهء بزرگى از بزرگان دين ، از بهر تبرّك دوختهام ، به اميد آن كه هر رقعهاى از اينكه از براى خداى بدين خرقه زدهام مرا شفيعى باشد در آخرت .
و وصيّت كرد كه چون درگذرم ، كفن مرا از اين خرقه كنيد . و چون شيخ درگذشت ، كفن وى آن خرقه كردند .
ديگر فرمود كه هر كس از كسان خداى كه وفات رسيده ياران وى كه محرم او بودهاند غسل وى كردهاند و دست نامحرم به ايشان نرسيده است .
در اين جمله وصايات كه شيخ ، قدّس اللّه روحه ، به تمثيل و كنايت فرمود هيچ
هامش
( 1 ) . زر يا سيم مسكوك ( فرهنگ معين ) .