است : الفقر أزين على المؤمن من العذار الجيّد على رأس الفرس . و الفقراء جلساء اللّه تعالى يوم القيامة .
بيت :
كنوز الفقر و التجريد عندى * أعزّ علىّ من أهلى و مالى
و بعد حضور قلبى لو تركت * لنا الدّنيا و فانت لأبالى
شيخ ، قدّس اللّه روحه ، گفت : درويش صادق آن است كه اگر او را نزد خلق عزّتى پديد شود آن را خوارى شمرد ، و انس گرفتن با ايشان وحشت داند ؛ و به مدح و ثناى ايشان فريفته نگردد و به ايشان هيچ طمع نكند ، و همّت او جمله به كار آخرت بود ؛ و فخر او آن بود كه او را نزد حق تعالى عزّتى پديد شود . پس ، اگر از خلق جفايى بيند ، آن غنيمت داند ؛ و اگر از ايشان نزديكى و كرامت بيند ، وحشت گيرد از ايشان و آن كراهيّت دارد ؛ و اگر او را قدرى نبود نزد خلق ، آن را نزد خداى تعالى رفعتى داند ؛ و اگر در دنيا خوارىاى يابد ، آن را عزّتى در آخرت [ داند ] ؛ و اندك نزد او بسيار بود و نخواهد در دنيا بزرگى و عزّت .
قال اللّه عزّ و جلّ :
« تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ »
( قصص : 83 ) . و قال الشيخ ، قدّس اللّه روحه : علامة الأنس باللّه الطّرب عند العدم و الخمود عند الوجود . گفت : نشانهء انس با خداى تعالى آن است كه خوشدل باشد در نايافت مراد و قدر آن نعمت بشناسد و اندوهگين بود در يافت آن . بيت :
گر بىخبران قيمت اين مُلك ندانند * اى عقل تو بارى به يقين بينى و دانى
فرعون و عذابِ ابد و ريشِ مرصّع * موسى و كليم اللّه و چوبىّ و شبانى
و شيخ ، قدّس اللّه روحه ، در اثناى فوائد كه مىفرمودى ، اين رباعى بسيار خواندى ، مكرر كردى :
كونين و مكان به وقتِ درويشان خوش * عيش و طرب و نشاط با ايشان خوش
قومى كه مرادِ خويش خوش ترك كنند * درويشانند كه وقتِ درويشان خوش
و گفت : در قصهء سليمان ، عليه السلام ، آمده است كه به قرص جوين روزه بگشادى و در حلقهء درويشان نشستى و گفتى : مسكين يجالس المساكين .