مايه او بود .
فصل سيزدهم در تواضع و مسكنت
شيخ ، قدّس اللّه روحه ، گفت : تواضع و فروتنى كردن مايهء تمام است . هيچكس تواضع نياورد ، الّا كه حق تعالى او را رفيع القدر گرداند . و هر كس كه او را از تواضع نصيبى دادند از جملهء دلهاى بندگان خداى با نصيب بود . فى الحديث : من تواضع للّه ، رفعه اللّه . و من تكبّر وضعه اللّه .
شيخ ، قدّس اللّه روحه ، گفت : در حديث صحيح است كه هيچ بندهاى نباشد الّا كه دو زنجير محكم به او بستهاند : يك زنجير بردهاند تا آسمان هفتم ؛ و يك زنجير بردهاند تا زمين هفتم . چون بندهاى تواضع كند ، او را بردارند تا بالاى آسمان ؛ و چون تكبّر كند ، او را فروبرند تا تحت زمين .
شيخ ، قدّس اللّه روحه ، گفت : حقيقت تواضع آن است كه چندانكه بنده را در دين و دنيا رفيع القدر گردد ، تواضع او بيشتر بود ؛ و چندانكه نعمت حق تعالى ظاهرا و باطنا در شأن او زيادت آيد ، تواضع او افزونتر گردد .
شيخ ، قدّس اللّه روحه ، گفت : در روايت آمده است كه آن هنگام كه رسول ، صلّى اللّه عليه و على آله و سلّم ، در غزاى بدر فرصت يافت بر مشركان قريش ، چون اين خبر به نجاشى رسيد كه ملك حبشه بود ، حمد و ثناى حق تعالى بگفت و شادى و خرّمى تمام نمود و جامهء سلطنت از خود باز كرد و جامهء سفيد درپوشيد و در روى خاك بنشست . نزديكان او از وى سؤال كردند و گفتند : ما امروز از تو چيزى مىبينيم كه آن هرگز از تو نديدهايم . قال النجاشى فى جوابهم : إنّى من قوم إذا أحدث اللّه لهم نعمة زادوا بها تواضعا . نجاشى در جواب ايشان گفت : به درستى كه من از قومىام كه چون نعمت خداى تعالى ايشان را پديد مىشود ، تواضع ايشان به سبب آن نعمت زيادت مىگردد .
شيخ ، قدّس اللّه روحه ، گفت : تواضع با جملهء بندگان خداى نمودن پسنديده است . و گفت : هركس كه از بهر حق تعالى پيش برادر بر پاى خيزد او را رفعتى در دين