زيرا كه غزليات سلطان ولد همه جا تخلص « ولد » دارد . ديگر از آثار وى كه چاپ شده مثنوى ابتدانامه يا مثنوى ولديست كه بنام ولدنامه با تصحيح و مقدمهء آقاى جلال همايى استاد دانشگاه در طهران چاپ شده و آن را وى به سال 690 به پايان رسانده است و ديگر همان كتاب كتاب معارف اوست كه دنبالهء كتاب فيه ما فيه در طهران چاپ شده منتهى در آن چاپ تشخيص نداده و آن را مجلد دوم كتاب فيه ما فيه پنداشتهاند .
شرح
( 180 ) ص 71 س 4 ب 3 : در بيان فرق ميان شعر اوليا و متكلمان مىفرمايد ، رجوع كنيد به ولدنامه چاپ طهران ص 53 .
( 181 ) ص 71 س 6 : بين الاصبعين ، در اصل چنينست و البته بايد « بين اصبعين » باشد .
( 182 ) ص 71 س 17 سلطان ولد قدس سره مىفرمايد ؛ رجوع كنيد به ولدنامه ص 53 .
( 183 ) ص 72 س 5 :كى باشد اى گفت زبان من از تو مستغنى شده، اين دو بيت از غزليست كه در نسخهء كليات چاپ لكنهو ( ص 748 - 749 ) چنين آمده است :اين كيست اين ، اين كيست اين ، در حلقه ناگاه آمده * اين نوراللهيست اين از پيش اللّه آمده
اين لطف و رحمت را نگر وين بخت و دولت را نگر * در خانهء بداختران با روى چون ماه آمده
ليلى زيبا را نگر خوشطالب مجنون نگر * وين كهرباى روح بين در خدمت كاه آمده