فصّ محاسبة النفس و حفظ الخواطر
اجماع مشايخ است كه ترك اشتغال به انواع كسب و صناعات ، و اوقات خود را به عبادات و طاعات مستغرق كردن بهتر و فاضلتر است ، ليكن كسى را كه غم و انديشهء طلب رزق از دل بيرون تواند كردن و بر رزق او كه خداى او ضمان كرده است وثوق و اعتماد باشدش .
و اگر مرد بدان مرتبه رسيده است كه پيش او خلوت و انجمن و اختلاط با خلق و عزلت از خلق يكسان شده باشد و در كلّ حالات در مشاهدهء قدرت باشد اين چنين كس به امرى مشغول گردد او را روا باشد .
مشايخ گفتهاند در كار رزق خود را به شك و متهم مداريت كه آن رازق را متهم مىداريد و در ضمان او شك مىآريد .
يكى از مشايخ را سؤال كردند كه از كجا مىخورى ؟ گفت اگر رزق از جايى بودى نيست شده بودى و به آخر رسيده ، يعنى از عالم بىمكانى بىعلت و بىسبب بنده را رزق مىرساند .
يكى ديگر را پرسيدن كه از كجا مىخورى ؟ فرمود كه از آن كس كه مرا طعام مىدهد بپرس كه از كجا مىآرد .
و مريد را لا بد است كه طعام اندك خورد تا در طاعت او را نشاط آرد و كاهلى ببرد .
و نيز لا بد است كه از خداى شرم دارد و دل خود را نگاه دارد تا ناگاه خاطر مذموم حق در وى نگذرد و در امرى كه رضاى خداى نباشد در آن باب حركت و سعى نكند .
شيخ محى الدين محمد بن اعرابى قدس اللّه روحه مىفرمايد كه ما را شيخى بود كه هر حركتى كه در روز از وى صادر گشتى به قلم بنوشتى . چون شب در آمدى آن مكتوب را پيش خود بنهادى و نفس خود را به آنها حساب كردى .