فصّ احكام و آداب صوفيّه در ماجرا
ماجرا آن را گويند كه اگر از درويشى خردهاى در وجود آيد و بر خاطرى گران آيد باز خواست كنند تا آن غبار از دل آن برادر دينى دور شود و آن به حقيقت ياريئى باشد كه يكديگر را دهند . قال اللّه تعالى :
« وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ »
، يعنى در نيكوئيها و اعمال صالحه يكديگر را يارى دهيد و در بدى و معصيت يار يكديگر مباشيت .
و اگر كسى را از ديگرى غبارى يا انكارى باشد بايد كه گويد و مخفى ندارند و آن حقد را در اندرون نهان نكند كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم از جماعتى از اهل صفّه باز خواست كرده است .
و اگر از برادر دينى خود چيزى نابايسته بيند پوشانيدن آن اولىتر باشد مگر كسى باشد كه از نظر عزيزان مبالات نكند و از كار خود باز نايستد و كمتر نكند آن را . بازخواست كنند و صلاى ماجرا گويند تا همه اصحاب جمع شوند و در خانقاه را بربندند و ماجرا در جماعتخانه يا جائى كه نماز كنند و سفره نهند خوبتر آيد ، و اگر جائى ديگر باشد كه اغيار نباشد هم شايد .
و منتهيان و اصحاب دل اگر از برادر خردهاى بينند به ظاهر ماجرا نكنند ، به دل ماجرا كنند . و آن صاحب خرده از آن آگاه شود و ميان خود و خداى جلّ جلاله استغفار كند مقبول باشد و آن خرده از ميان برخيزد .
امّا مبتديان كه از حال دل خبر ندارند ، « يعلمون ظاهرا من الحياة الدّنيا » . ايشان را به زبان ادب بايد كردن تا ادب گيرند .