بيرون آمدى روز پنج شنبه بودى ، و روز دوشنبه نيز روايت آمده است كه : « ما سافر نبىّ قطّ الّا يوم الاثنين . »
و مستحبّ است كه چون منزل بيند بگويد : « اللّهم ربّ السّماوات السّبع و ما اظللن و ربّ الارضين السّبع و ما اقللن و ربّ الشياطين و ما اظللن و ربّ الرياح و ما ذرين و ربّ البحار و ما جرين ، أسالك خير هذا المنزل و خير اهله ، و اعوذ بك من شرّ هذا المنزل و شرّ اهله . »
و چون به منزل فرود آيد دو ركعت نماز گزارد و آلت طهارت را از خود جدا ندارد .
ابراهيم خوّاص كه پيشواى متوكّلان بود در سفر و حضر چهار چيز ازو جدا نبودى :
ركوه ، و ريسمان كه آب كشيدى ، و سوزن با ريسمانهاى درزدوزى ، و مقراض .
و عايشه رضى اللّه عنها روايت مىكند كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم چون سفر رفتى پنج چيز با خود برداشتى : آينه و سرمهدان و ميل و سر خار و مسواك و شانه ، و به روايت ديگر مقراض « 1 » كه اينها آلاتى است كه مرد را براى فرائض مدد مىدهد .
و مسافر در راه كه مىرود چون به موضعى شريف رسد يا جماعتى از صوفيان او را پيش آيند يا شيخى از مشايخ وقت پيش آيد بايد كه زاويه را بگشايد و بر زمين بنهد و ايشان را پيش رود و استقبال كند و سلام دهد ، و چون ازو درگذرند زاويه باز بر پشت بندد و روانه شود ، و چون نزديك منزل يا رباط يا مكانى كه فرو خواهد آمدن برسد زاويه را بگشايد و در زيربغل چپ گيرد و عصا و ابريق را به دست چپ گيرد .
و مقيمان را مستحبّ است كه مسافر را وداع كنند و او را دعا كنند و به امانت با خداى تعالى بسپارند و مشايعه كنند و چنين گويند كه : « استودع اللّه دينك و ايمانك و خواتيم عملك . » كه عبد اللّه عمر رضى اللّه عنه از رسول اللّه روايت مىكند كه هر كس كه چيزى را با امانت به خداى تعالى بدهد خداى تعالى آن چيز را محفوظ دارد .
و روايت ديگر آن است كه رسول اللّه چون مردى را وداع كردى فرمودى : « زودك اللّه التقوى و غفر ذنبك و وجّهك للخير حيث ما توجّهت . »
هامش
( 1 ) - بجاى پنج چيز ، شش چيز برشمرده است .