فصّ آداب الاكل
قال اللّه تعالى :
« وَ كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا . »
ادب آن است كه فقير به رزق اهتمام ننمايد ، و در طلب او و جمع كردن و نگاه داشتن او از ديگران و منع كردن بسيار مشغول نشود و ذخيره نكند كه خداى تعالى فرموده است :
« وَ كَأَيِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُها . »
و بر شما باد كه البته ذخيره نكنيت و صحيح « 1 » شده است كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم هرگز به جهت بام داد « 2 » را ذخيره نكرده است .
و ذكر طعام بسيار نكند كه آن ملامت « 3 » شده است .
و شيخ رويم قدّس اللّه روحه مىفرمايد كه بيست سال است كه ذكر طعام در خاطر من نگذشته است ، مگر آنگاه كه حاضر مىشود .
و مريد بايد كه همان مقدار خورد كه گرسنگى او بيارامد كه حقّ نفس همين قدرست .
و دست در ميان كاسه نكند ، از كناره خورد . قال عليه السّلم و اشار الى القصعة : « كلوا من حواليها و لا تأكلوا من وسطها فان البركة فى وسطها تنزل . »
و از طعام آنچ حقّ نفس است به او دهد و لكن حظّ نفس را به نفس ندهد كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم فرمود : « انّ لنفسك عليك حقّا . »
يكى از مشايخ را سؤال كردند كه اين قوم صوفيان طعام را چگونه خورند ؟ فرمود چنانك بيمار « 4 » دارو را به مقدار مصلحت و جهت شفا را مىخورد . به شره نفس و آرزو دارو را نمىخورند . قال عليه السّلم : « ما ملئ وعاء شرّ من بطن ملئ من حلال . »
هامش
( 1 ) - يعنى روايت صحيح .
( 2 ) - ( - بامداد ) .
( 3 ) - اصل : علامت .
( 4 ) - اصل : بيماردار .