فصّ آداب الجوارح و الحواسّ
شاه شجاع فى فرمايد بر هر عضوى ادبى است كه آن عضو به آن مخصوص است ، قال اللّه تعالى :
« إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا »
.
مشايخ گفتهاند حسن ادب با خداى تعالى آن است كه در امرى كه رضاى خداى عزّ و جلّ در آن نبود هيچ عضو از اعضاى تو در آن امر حركت نكند .
ادب اللسان
ادب زبان آن است كه دايما ابدا به ذكر خداى باشد كه ذكر خداى غمها را جمع كند و خاطر را صافى گرداند .
و برادران و ياران را به دعاى نيك ياد كند و نصيحت و وعظ گويد .
و سخنى كه كسى را خوش نيايد نگويد .
روايت است كه مردى از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم پرسيد كه پدر من در آن عالم كجاست ؟ رسول فرمود در دوزخ ، و در روى اين مرد ديد كه او را ناخوش آمد . باز فرمود كه پدر تو و پدر من و پدر ابراهيم عليه السّلم در يك موضعاند .
و بايد كه استغفار بسيار گوى « 1 » كه اگر در عقب گناه گوى « 1 » آن را محو كند و اگر در عقب طاعت و احسان گوى « 1 » نور على نور و سرور على سرور .
و اگر از ذكر و استغفار ملول گردى به تلاوت قرآن مشغول شو . قرآن ملالت نيارد چه هر آيتى معنى ديگر دارد و واردى ديگر دارد .
و بايد كه غيبت و سخن چينى و دشنام به زبان نراند و در امرى كه او را به كار نيايد خوض نكند .
هامش
( 1 ) - كذا در اصل ( - گوئى ) .