فصّ آداب السّجّادة و الابريق و التّوضّى به و العصا
درويش بايد كه دايما با وضو باشد و چون نقض وضو كند باز وضو سازد و چون وضو ساخت دو ركعت نماز بگزارد .
و هرآينه بايد كه او را ابريقى خاصّه باشد ، يار كوهاى يا كوزهاى كه به آن وضو سازد و هرجا كه رود با خود « 1 » دارد و به دست چپ گيرد ، مگر به جائى نزديك رود كه غالب ظنّ او آن باشد كه تا باز آمدن به وضو محتاج نشود . و ركوه كوزهء چرمين را گويند .
و روايت است كه انّ بعض اصحاب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم شكا اليه الفقر و القلة .
فقال عليه السّلم : دم على الطهارة يوسّع عليك الرّزق .
و چون به وضو ساختن رود ابريق به دست چپ گيرد تا بيننده بداند كه او به وضو محتاج است ، بر وى سلام نكند و ازو جواب سلام طمع ندارد كه در زمان بىوضوئى بر رسول سلام كردهاند . رسول خداى وضو ساخته است يا تيمّم كرده و آنگاه جواب سلام گفته و فرموده كه وقتى كه بىوضو باشم بر من سلام مكنيت . و چون وضو ساخته باز گردد اگر ابريق به دست راست گيرد شايد . تا بيننده داند كه او با وضوست . و اگر صوفى بىابريق سفر كند او را خادمان در خانقاه راه ندهند « 2 » .
مشايخ گفتهاند هر درويش كه بىسجّاده و ابريق به جايى رود بدانك خاطر نماز كردن ندارد .
در شام بودم شيخ حسام الدين رومى رحمة اللّه عليه در بيت المقدّس با من حكايت كرد كه سى صوفى مصاحب يكديگر به اين شهر قدس رسيدند و به خانقاه فرود آمدند و ابريقها را بعد از اداى شرائط و آداب خانقاه بر قطار به موضع خود نهادند و در خدمت شيخ خانقاه نشستند .
هامش
( 1 ) - اصل : خد .
( 2 ) - اصل : نه دهد .