و در اعتقاد چنين داند كه در عالم وجودى بجز او و شيخ او هيچ موجودى ديگر نيست ، و نفس خود را بجز از آن عمل و شغل كه شيخ فرموده باشد به هيچچيزى ديگر مشغول نكند ، و خود را كمترينهء خلق و كمترينهء مريدان داند ، و خود را بر هيچ كس حقّى نداند ، و هيچ كس ديگر را بر خود هم حقّى نداند كه به آن قيام نمايد بجز شيخ خود را و آنچ او فرمايد ، و غير را خود وجود ثابت ندارد ، و نگاه دارد تا ناگاه سجّادهء شيخ را به پا نكوبد ، و جامهء شيخ را نپوشد مگر كه شيخ او را در پوشاند .
و مريد چون به خدمت شيخ ملازم شود شيخ بايد كه او را كيفيّت رجوع به خداى تعالى بياموزد ، و او را به راه طريقت دلالت كند و سلوك راه را بر وى سهل گرداند ، و آن را در نظر و دل او دشوار و درشت ننمايد كه رسول خداى فرمو [ د ] : « يسّروا و لا تعسّروا » ، و از شرايع اسلام آنچ ضرورت او باشد او را تعليم دهد .
و مريد را از همه اشياء اولىتر آن است كه طعام و شراب و لباس خود را تصفيه كند و از حلالترين وجهى ساخته گرداند كه حلال پاك سبب زيادتى حال است ، و ستون راه و بنياد كار بر وى است . قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم : « طلب الحلال فريضة بعد الفريضة . »
مشايخ فرمودهاند طلب حلال بر جميع مسلمانان فريضه است و برين طايفه ترك حلال فريضه است ، مگر آن مقدار كه غايت ضرورت مريد باشد . و اگر حلال متعذّر باشد در گرسنگى چندان صبر كند كه حالت مخمصه شود و جملهء حرامها بر وى حلال گردد ، آنگاه چيزى خورد . و شرح طعام و مقدار آن در باب آخر اين كتاب گفته شده است .
و بر مريد بعد از طلب حلال واجب است كه ردّ مظالم كند با اهل او ، هر حقّى كه مسلمانى را كه بر وى باشد آن را باز گرداند . قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم : « ردّ دانق من حرام يعدل عند اللّه سبعين حجّة مبرورة . »
و هر مظلمهاى كه از زدن و بريدن و جراحت باشد آن را قصاص است ، و هر چه غيبت نميمت و دشنام باشد از خصم حلالى بايد طلبيدن ، و از خداى آمرزش خواستن آن خصم
أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — صفحة 78
مساهمون: ايرج افشار
ص٧٨