حبيب اللّه » .
( 57 ) اكنون بنگر « 2 » سخن كه از جايگاه مىآيد چگونه به جايگاه مىآيد ، كه صدق سخن اوّل را همان سرّ شفقت بازآمد . يعنى همچنان كه محبّت او در حقّ حقّ « 3 » زيادت افتاد ، شفقت او نيز در حقّ امّت زيادت آمد ؛ كه دندان مباركش مىشكستند و او مىگفت :
« اللّهمّ اهد قومى فإنّهم لا يعلمون » .
( 58 ) امّا اگر اينجا سائلى را سؤال بيايد « 5 » كه آنچه مىگوئى ارادت از محبّت است ، « 6 » و ما مىبينيم جماعتى كفّار را كه كفر ايشان بيرون نيست از ارادت حقّ ، و لهذا « 7 » خداوند ايشان را و كفر ايشان را دوست نمىدارد ، چنانكه مىگويد « 8 »
« اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ »
،
« صَدَقَ اللَّهُ » *
! اين خود سائل را به جايگاه است . امّا بدان كه خداوند را « 9 » همچنان كه « 10 » صفات لطفست ، صفات قهرست ، و هر چيز كه در وهم و فهم آيد ازين دو صفت بيرون نيست . پس همچنان كه صفات لطف خداوندى رأفت و رحمت تقاضا مىكند ، صفات قهر او نيز - جلّ جلاله - جبر و قهر تقاضا مىكند « 12 » . پس آنچه سائل را مىآيد كه كفر كافران به ارادت حقّ است ، چنانست ؛ امّا آن ارادت حقّ مر كفر كافران را بآفريدن داعيهء كفر در ايشان از صفات قهر باشد ، تا بواسطهء « 14 » كفر ايشان اظهار صفات
هامش
( 2 ) - بنگرL: + كهN- -
( 3 ) - حق حقN: حق -L- -
( 5 ) - اگر . . . بيايدL:
اينجا اگر سائلى سؤال كندN- -
( 6 ) ( 6 ، 7 ) - محبت استL: محبت اوستN- -
( 7 ) - جماعتى كفار را كهL: كه كافران هستند وN- - بيرون نيست از ارادت حقL: از ارادت حق بيرون نيستN- -
( 8 ) - خداوندL: + عز اسمهN- - چنان كه مىگويدL: كه مىفرمايدN- -
( 9 ) ( 8 ، 9 ) - اللّه . . . سورهء 3 ( آل عمران ) آيهء 29 / 32 و سورهء 30 ( الروم ) آيهء 44 / 45 - - ( 9 ) - صدق اللّه : سورهء 3 ( آل عمران ) آيهء 89 / 95 و سورهء 33 ( الاحزاب ) آيهء 22 - - خداوند راL: + جل و علاN- -
( 10 ) - همچنان كهL: چنان كهN- -
( 12 ) - مىكند ( در دو مورد )L: كندN- - جل جلالهL: عز شانهN- -
( 14 ) - بهواسطهL: بسببN