4115
بردار ز رخ نقاب يكبار * در پرده چنان جمال تا كى ؟
از پرتو آفتاب رويت * چون سايه مرا زوال تا كى ؟
يكباره ز من ملول گشتى * از عاشق خود ملال تا كى ؟
بىوصل تو در هواى مهرت * چون ذره مرا مجال تا كى ؟
خورشيد رخا ، به من نظر كن * از ذره نهان جمال تا كى ؟
4120
در لعل تو آب زندگانى * من تشنهء آن زلال تا كى ؟
وصل خوش تو حرام تا چند ؟ * خون دل من حلال تا كى ؟
فرياد من از تو چند باشد ؟ * بيداد تو ماه و سال تا كى ؟
از دست تو پايمال گشتم * آخر ز تو گوشمال تا كى ؟
اى دوست ، بكام دشمنان باز * كام دل بدسگال تا كى ؟
4125
دل خون شده ، جان بلب رسيده * از حسرت آن جمال تا كى ؟
با دل بعتاب دوش گفتم : * كايدل ، پى هر خيال تا كى ؟
انديشهء وصل يار بگذار * سرگشته پى محال تا كى ؟
در پرتو آفتاب حسنش * اى ذره ترا مجال تا كى ؟
آشفتهء روى خوب تا چند ؟ * ديوانهء زلف و خال تا كى ؟
4130
از مهر رخ جهانفروزش * اى سايه ، ترا زوال تا كى ؟
از حلقهء زلف هر نگارى * بر پاى دلت عقال تا كى ؟
در عشق خيال هر جمالى * پيوسته اسير خال تا كى ؟
بر بوى وصال عمر بگذشت * آخر طلب محال تا كى ؟
در وصل ترا چو نيست طالع * از دفتر هجر فال تا كى ؟
4135
ناديده رخش بخواب يك شب * اى خفته ، درين خيال تا كى ؟
هر شب منم و خيال جانان * من دانم و او و قال تا كى ؟
دل گفت كه : حال من چه پرسى ؟ * از شيفتگان سؤال تا كى ؟
من دانم و عشق ، چند گويى ؟ * با بىخبران جدال تا كى ؟