از ديدگاه او ماهيت آدمى قابليت و استعداد عام دارد و چون ماهيت به نطفه مىرسد ، به واسطهء ازمنه اربعه آن استعداد عام ، خاص مىگردد و زمانى كه آن نطفه ، فرزند مىشود و در هستى پا مىگذارد ، انسان با تربيت مادر و پدر و همنشينى با دوستان ، آن استعداد خاص ، خاص مىگردد . همچنين غذاى حلال و حرام و رياضت و مجاهدت در شكلگيرى شخصيت انسان مؤثر است 93 .
او در حاشيه اين موضوع براساس آيهء شريفهء
« فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ »
( فاطر / 32 ) ، روشن مىسازد كه در انبيا و اوليا صفات حميده ، اخلاق پسنديده و خاصيات نيك ، فطرى و ذاتى است و در اشقيا و بدان عالم صفات ذميمه ، اخلاق ناپسنديده و خاصيات بد ، فطرى و ذاتى است و در انسانهاى معمولى و متوسطان عالم صفات ، اخلاق و خاصيات آنان عارضى و غير ذاتى است . اگر آنها در صحبت نيكان افتند نيك شوند و اگر با بدان همنشين گردند ، در جرگه بدان درآيند 94 .