از وجودِ خويش بيرون آى پاك * خاك شو از نيستى بر روى خاك
تا تو هستى ، پايمالِ هر خسى * نيست گشتى ، تاجِ فرقِ هر كسى
تو فنا شو تا همه مرغانِ راه * ره دهندت در بقا در پيشگاه
گفتهء من رهبرِ تو بس بوَد * كاين سخن پيرِ رهِ هر كس بوَد
گر نيَم مرغانِ رَه را هيچ كس * ذكرِ ايشان كردهام ، اينم نه بس ؟
آخرم زان كاروان گردى رسيد * قسمِ من زان رفتگان دردى رسيد .