دو جهان پر از گهر شد ز فروغ تو و ليكن * به تو كى توان رسيدن كه تو گنج بىكرانى
همه عاشقان عالم « 1 » همه مُفلسان عاشق * ز تو ماندهاند حيران كه به هيچ مىنمانى « 2 »
چو به سركشى درآيى همه سروران « 3 » دين را * ز سر نيازمندى چو قلم بسر دوانى
دل تشنگان عاشق « 4 » ز غم تو سوخت در بر * چه شود اگر شرابى بر تشنگان « 5 » رسانى
اگر از پى تو « 6 » عطّار اثر وصال يابد * دو جهان بسر برآرد « 7 » ز جواهر معانى « 8 »
828
اى هجر تو وصل « 9 » جاودانى * و اندوه « 10 » تو عين شادمانى « 11 »
در عشق تو نيم ذرّه حسرت « 12 » * خوشتر « 13 » ز حيات « 14 » جاودانى
بىياد حضور تو زمانى * كفرست حديث زندگانى
صد جان و هزار جاننثارت * آن لحظه كه از درم « 15 » برانى
كار دو جهان من برآيد « 16 » * گر يك نفسم به خويش خوانى
با خواندن و راندنم چه كارست « 17 » * خواه اين كن و خواه آن تو دانى
هامش
( 1 ) - نو : همه عاشقان مفلس
( 2 ) - نو : به تو ماندهاند حيران تو به هيچكس
( 3 ) - مج :
سركشان دين
( 4 ) - مج : تشنگان عالم
( 5 ) - مج : تو به تشنگان چشانى . سل : تو به تشنگان رسانى
( 6 ) - نو : اگر از تو جان عطار
( 7 ) - فر : همه موجها برآرد . فى :
موجها برآيد . نو : دو جهان بسر برآيد
( 8 ) - فى و نو و مس : نيز اين غزل را دارد
( 9 ) - سل و فر : اى وصل تو هجر . نو : اى وصل تو بحر
( 10 ) - فر و مه : اندوه تو
( 11 ) - مج : اين غزل را ندارد
( 12 ) - نو : حيرت
( 13 ) - سل و نو : بهتر
( 14 ) - نو :
ز وصال جاودانى
( 15 ) - فر و مس : از برم
( 16 ) - فر : كار دو جهانيم به خود خواند .
مه : كار دو جهانم بازخواند . مس : دو جهان بساز آيد
( 17 ) - مس : خواندن و راندن چهكارم