( 275 ) شوق مركب عشق دان « 1 » . راكب عشق بر مركوب شوق « 1 / 1 » تا « 2 / 1 » درياء توحيد بيش نرود . اگر رود « 2 » ، نه شوق ماند و نه عشق . عشق از شوق مزيد گيرد ، بهر « 3 » آنكه جز « 1 / 3 » بر آن كشتى « 2 / 3 » بسواحل بحر مشاهده نمىرسد « 3 / 3 » ، و لئالى « 4 » عشق در اصداف تجلّى جمال نمىيابد « 1 / 4 » . جان مشتاق اگر با حقّ انس گيرد ، منزل انس جان را از گلاب انبساط غرقهاى بر روى افشاند « 5 » ، تا آتش عشق « 5 - 6 » در وى بنشاند . در مجلس « 6 » انس اين « 1 / 6 » مشتاق با چون « 2 / 6 » تو عروسى حريف شود ، كه تو مستأنسان را اسباب انس حقيقيى ، محقّقان شايق را « 7 » شكوفهء بستان معرفتى ، از كأس انس تو « 8 » شراب رحيق « 1 / 8 » توان خورد . آن قدح « 2 / 8 » بنعت هجر مگردان ، اى كه « 9 » در وصال گاه جوانمردى « 1 / 9 » بر ما جفا كنى و از ما وفا نخرى ! درين ميان با شوخى و رعنائى « 10 » و فصاحت « 1 / 10 » در عاشقى چه درد سرى ؟ رباعيه :
گر با تو وفا كنم نمىدارد « 11 » سود * ور با تو جفا كنم بيازارى زود
مانند لبان تو همى بايد بود * باريك و نزار و خامش و خونآلود .
هامش
( 1 ) عشق دانG: عشق استA.
( 1 / 1 ) راكب . . . شوقG: راكب و مركوب قالبA.
( 2 / 1 ) تاG: + درA.
( 2 ) رودG: روندA.
( 3 ) بهرG: از بهرA.
( 1 / 3 ) جزG: -A.
( 2 / 3 ) كشتىG: + چونA.
( 3 / 3 ) نمىرسدG: -A.
( 4 ) و لئالىG: لئالىA.
( 1 / 4 ) نمىيابدG: يابندA.
( 5 ) افشاندG: افشانA.
( 5 - 6 ) آتش عشقG: انسA.
( 6 ) مجلسG: مجالسA.
( 1 / 6 ) اينG: -A.
( 2 / 6 ) چونG: چوA.
( 7 ) محققان شايق راG: مشتاقان ازA.
( 8 ) توG: -A.
( 1 / 8 ) رحيقG: نور حقيقىA.
( 2 / 8 ) آن قدحG: سرح آنA.
( 9 ) اى كهG: اىA.
( 1 / 9 ) وصال گاه جوانمردىG: وصال كه جوانمردانA.
( 10 ) و رعنائىG: + توA.
( 1 / 10 ) و فصاحتG: فصاحتA.
( 11 ) نمىداردA: نمىياردG.