( 221 ) اين بحث « 1 » بشنو ، كه در جهان عقل « 1 / 1 » جز جان را نشايد آنچه گفتم « 2 » كه خلوق حسن
« لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ »
« 1 / 2 » در روى تست ؛ در منزل
« هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ »
« 3 » بودم ، تا عروس وحدت از حجرهء
« فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ »
« 4 » روى نمود ، بتلقين « 1 / 4 » او كه
« وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ »
« 2 / 4 » از شرك التباس مستغفرم ، كه در مقام مراقبه از صورت تو « 5 » آيهء
« سَنُرِيهِمْ »
« 1 / 5 » برخواندم « 6 » ، آنگه « 1 / 6 » ترا در مقام « 2 / 6 » عشق از اصل باز دانم « 3 / 6 » ، زيرا كه در منزل
« هذا رَبِّي » *
« 6 - 7 » « 7 » خو كردم تا مجذوب شدم .
( 222 )
« إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ » *
« 8 » نيك معلوم كن ، كه سلطان عشق از بدايت تا نهايت نيك « 9 » غيور است . از آن مر عاشقان را « 1 / 9 » بسيوف غيرت سر غير بين « 10 » بر دارد « 1 / 10 » . باش ! كه صفت « 2 / 10 » معشوق در مكر معشوق نديدها ، و بمهالك خدعت نرسيدهاى ، و آيت استدراج بنعوت قهريّات نشنيدهاى . تحت حقّهء افعال شعبدهء قدم صد هزار مهرهء مكر است ، كه جمله نقش وصال دارد .
طفل زمان عشقى ، از آن حروف باژگونهء معشوق ندانى . رباعيّه :
گاهى چو شكر مباش و گاهى چو شرنگ * گه جفت كمان مباش و گه تير خدنگ
هامش
( 1 ) بحثG: به حد ( ؟ )A.
( 1 / 1 ) عقلG: -A.
( 2 ) گفتمG: گفتA.
( 1 / 2 ) سورهء 95 ( التين ) آيهء 4 .
( 3 ) سورهء 10 ( يونس ) آيهء 19 .
( 4 ) سورهء 47 ( محمد صلعم ) آيهء 21 .
( 1 / 4 ) بتلقينG:
تلقينA.
( 2 / 4 ) سورهء 40 ( المؤمن ) آيهء 57 .
( 5 ) توG: -A.
( 1 / 5 ) سورهء 41 ( فصلت ) آيهء 53 .
( 6 ) برخواندمG: برخوانمA.
( 1 / 6 ) آنگهhGA: كهG.
( 2 / 6 ) مقامG: -A.
( 3 / 6 ) دانمG: ندانمA.
( 6 - 7 ) در منزل هذا ربىG: -A.
( 7 ) سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 76 و 77 و 78 .
( 8 ) سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 19 و 78 .
( 9 ) نيكG: -A.
( 1 / 9 ) مر عاشقان راG: مرغ عاشقان راA.
( 10 ) غير بينG: غيرت بينA.
( 1 / 10 ) برداردG: داردA.
( 2 / 10 ) صفتhGA: صرفG.