( 695 ) قال : صدق الحسين . آنچه خلق ندانست ، آشكارا كردن آن حسين چون توانست ؟ دشمنان گفتند كه در « ما مسّنى الضرّ » زيادت دعوى است از پيغمبرى ، كه مع جلالته « 3 » ايّوب - عليه السّلام - در نزول بلا گفت
« مَسَّنِيَ الضُّرُّ »
« 4 » . تفسير اين غلط شنيدهئى . او در بلا آمد ؛ جمال مبلى مىديد ، و از عين قرب نوال وصلت اصل مىيافت . چون دانست كه بلا « 6 » ازو منقطع خواهد گشت ، از مفارقت بلا بناليد . حسين بلا و نعمت هر دو يكى مىدانست . اين منزل مريدان است . بلا بر نعمت گزيدن منزل پيغمبرانست ، زيرا كه معشوق را در بلا رضاست ، عاشق را در نعمت « 9 » عالم بقاست . عرفان وصف اوست . بلا منزل فناست ، نكرات وصف اوست . معرفت در خورد عارف ، و نكره در خورد قدم . آنجاست كه عجز در ادراك عين معرفتست ، و نكره طوفان توحيد . هر كه از توحيد با معرفت ماند
« مَسَّنِيَ الضُّرُّ »
« 12 » گويد . و هر كه از نكره با معرفت ماند ، « ما مسّنى الضرّ » گويد .
مكر ( ؟ ) زمان « 14 » - عليه السلام - از مشاهدهء مبلى در بلا ساكن شد .
حسين در كشوف اصل مستغرق شد ، از زخم بلا نناليد . پيغمبران و صدّيقان چون در تحقيق توحيد سير كنند ، بلا و نعمت نزد ايشان يكى شود ، مادام كه عواقب حال مشاهدهء حقّ است . در صويحبات يوسف نگاه كن ، كه چون در رؤيت يوسف - عليه السلام - آلام « 18 » قطع
هامش
( 3 ) جلالتهA: جلالةSM( 4 )مَسَّنِيَ الضُّرُّ: سورهء 21 ( الانبياء ) آيهء 83
( 6 ) بلاM: -S( 9 ) نعمت : + نعمتS( 12 )مَسَّنِيَ الضُّرُّ: سورهء 21 ( الانبياء ) آيهء 83
( 14 ) مكر زمان : شايد « فخر زمان »
( 18 ) آلامS: -M