بلكه از انكشاف « 1 » حالات « 2 » قيّوميّت و كبريا و ربوبيّت « 3 » بوده و ترتيب نظام وجود و عالم « 4 » ملكوت و اسرار مخفى در « 5 » آسمان و زمين بداند « 6 » چنان كه گفت
« قُلْ أَنْزَلَهُ الَّذِي يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
« 7 » ، و دانستن سرّ قدر كه فاش « 8 » كردن آن حرامست ، چنان كه لفظ نبوى بنهى « 9 » آن ناطقست كه « القدر سرّ اللّه فلا تفشوه » ، و اهل « 10 » حقيقت همه برآنند كه افشاء سرّ قدر كفر است « 11 » . و نيز نه « 12 » هر چه علم محقّقان بدان محيط باشد « 13 » در حيّز عبارت آرند « 14 » ، تا همه « 15 » كس در آن شروع نمايد « 16 » كه جمال كبرياى احديّت بيش از آنست كه مورد هر واردى و مقصد هر قاصدى « 17 » و مطلب هر طالبى باشد
« وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ »
« 18 » .
( 12 ) در فطرت انسانيت « 19 » با كثرت جوارح هيكل يك نقطه بيش نيست كه لايق افق قدسى باشد ،
« فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ »
« 20 » .
پس چون كار به نيت يك شخص برين وجه است [ كه از قواى بسيار و اعضاى بسيار و تركيب بشريّت با كثرت تراكيب جز يكى مستعدّ ترقى بيش نيست ] « 21 » ، [ حال يكى معموره نيز هم برين وجه قياس بايد كردن ] « 22 » ، [ پس سخن پوشيده اولاتر ] « 23 » . و اين دو بيت مراست « 24 » :
هامش
( 1 ) انكشاف : كشفT( 2 ) حالات : حالT( 3 ) و ربوبيت : ربوبيتT( 4 ) و عالم :
و عوالمT( 5 ) اسرار مخفى در : سرهاىT( 6 ) زمين بداند : زمينS( 7 ) سورهء 25 ( الفرقان ) آيهء 7
( 8 ) كه فاش : وفاشS( 9 ) بنهى : يبضىT( 10 ) و اهل : اهلT( 11 ) كفر است : استT( 12 ) و نيز نه : و نهT( 13 ) باشد : استT( 14 ) آرند :
آيدT( 15 ) تا همه : يا همهT( 16 ) نمايد : كندT( 17 ) هر قاصدى : و مقصودىS( 18 ) سورهء 34 ( سبا ) آيهء 12
( 19 ) انسانيت : انسيتT( 20 ) فما وجدنا . . : سورهء 51 ( الذاريات ) آيهء 36
( 21 ) كه از قواى . . . بيش نيست : -T( 22 ) حال يكى . . .
كردن : كار يك معموره بدين قياس بايد كردT( 23 ) پس سخن . . . اولاتر و : -T( 24 ) اين دو بيت مراست : مراست اين دو بيت رباعيهT