و ديگر طواويس را فراموش كرد . در خود نگاه مىكرد الّا چرم مستقذر بىنوا نمىديد و مسكنى بغايت ظلمت و ناهموارى « 1 » ، دل بدان « 2 » نهاد و در دل مترسّخ كرد كه زمينى عظيمتر از آن مقعد سلّه نتوان بود « 3 » ، چنان كه اعتقاد كرد كه اگر كسى و راى اين عيشى و مقرّى و كمالى « 4 » دعوى كند كفر مطلق و سقط محض « 5 » و جهل صرف باشد . الّا اين بود كه هر وقت كه بادى خوش « 6 » وزيدن گرفتى و بوى « 7 » ازهار و اشجار و گل و بنفشه و سمن « 8 » و انواع رياحين به دو رسيدى ، از آن سوراخ لذّتى عجب يافتى ، اضطرابى در وى پديد آمدى و نشاط طيران درو « 9 » حاصل گشتى و در خود شوقى يافتى ، و ليكن ندانستى كه آن شوق از كجاست زيرا كه لباس جز چرم ندانستى « 10 » و عالم « 11 » جز سلّه و غذا « 12 » جز ارزن . همه چيزها فراموش كرده بود ، و اگر نيز وقتى اصوات « 13 » و الحان طواويس و نغمات طيور ديگر « 14 » شنيدى هم شوق و آرزوى او « 15 » پديد آمدى ، و ليكن « 16 » متنبه نگشتى از آن اصوات طيور و هبوب صبا . وقتى نشاط آشيان « 17 » كردى :
هبت علىّ صبا تكاد « 18 » تقول « 19 » انّى اليك من الحبيب رسول « 20 »
هامش
( 1 ) ناهموارى : ناهموارS( 2 ) بدان : را برانS( 3 ) كه زمينى عظيمتر از آن مقعد سله نتوان بود : هيچ زى عظيم از چرم نيست و هيچ مقام لطيفتر از مقعر سله نتواند بودT( 4 ) مقرى و كمالى : كمالى و مقرىT( 5 ) كفر مطلق و سقط محض : سقطهء مطلق محضT( 6 ) خوش : -S( 7 ) و بوى : بوىT( 8 ) و سمن : -T( 9 ) درو : -T( 10 ) لباس جز چرم ندانستى : خود را جز چرم ندانستS( 11 ) عالم : + راT( 12 ) غذا : + راT( 13 ) اصوات و :T( 14 ) ديگر : -T( 15 ) هم شوق و آرزوى او :
هم آرزو و شوقT( 16 ) و ليكن : ليكنS( 17 ) آشيان : ايشانS( 18 ) تكاد : يكادTS( 19 ) تقول : يقولS( 20 ) + تصرفت خبر اى فقلت احبها فى قصتى طول و انت ملول