خويش كردند « 1 » و او را بمطالعت « 2 » آفتاب تهديد مىكردند . حربا از خدا خود اين « 3 » مىخواست ، مسكين حربا در خود « 4 » آرزوى اين نوع قتل مىكرد .
حسين منصور گويد « 5 » :
اقتلونى يا ثقاتى * إنّ فى قتلى حياتى
و حياتى فى مماتى * و مماتى فى حياتى « 6 »
چون آفتاب برآمد او را از خانهء نحوست خود بدر انداختند تا بشعاع آفتاب معذّب شود و آن تعذيب احياء او بود ،
« وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ ، فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ »
« 7 » . اگر خفافيش بدانستندى كه در حقّ حربا بدان تعذيب چه احسان كردهاند و چه نقصانست در ايشان « 8 » بفوات « 9 » لذّت او از غصه « 10 » بمردندى . بو سليمان دارانى گويد « 11 » « لو علم الغافلون ما فاتهم من لذّة العارفين لماتوا كمدا « 12 » » .
فصل هفتم « 13 »
( 11 ) [ وقتى هدهد در ميان بومان « 14 » افتاد بر سبيل رهگذر بنشيمن ايشان نزول كرد . و ] « 15 » هدهد بغايت حدّت بصر « 16 » مشهور است « 17 » و بومان « 18 » روز كور باشند ، چنان كه قصّهء ايشان نزديك « 19 » اهل عرب معروف « 20 » است . آن شب هدهد
هامش
( 1 ) كردند : -S( 2 ) بمطالعت : بمطالعهS( 3 ) حربا از خدا خود اين : و او را از خداى خود آنT( 4 ) مسكين حربا در خود : گوهر چه خواهد بخرد و ديدهء بينا مسكين خودT( 5 ) حسين منصور گويد : شعرT( 6 ) و حياتى فى مماتى و مماتى فى حياتى : و مماتى فى حياتى و حياتى فى مماتىT( 7 ) سورهء 3 ( آل عمران ) آيهء 163 - 164
( 8 ) در ايشان : ايشانS( 9 ) بفوات : بذوقT( 10 ) از غصه : همانا كه در غضبT( 11 ) گويد :Tرحمه اللّهT( 12 ) كمدا : -T( 13 ) فصل هفتم : واقعهء ديگرT( 14 ) بومان : پريانS( 15 ) وقتى هدهد . . . نزول كرد و : -T( 16 ) بصر :
نظرS( 17 ) مشهور است : + وقتى در ميان بومان افتاد بر سبيل رهگذر بنشيمن ايشان نزول كردT( 18 ) بومان : پريانS( 19 ) نزديك : بنزديكT( 20 ) معروف : مشهورT