جسم را شمرند . و حسين بن منصور « 1 » مىگويد در حقّ مصطفى « 2 » عليه السلام « 3 » كه « غمض « 4 » العين عن الاين « 5 » » . و ديگر مىگويد « الصوفى وراء الكونين و فوق العالمين » . و همه متّفقند كه تا « 6 » حجاب برنخيزد شهود حاصل نشود ، و اين گوهر كه در محلّ شهود مىآيد مخلوق و حادثست . همه سنگپشتان بانگ برآوردند كه گوهرى كه در مكان « 7 » باشد چون از مكان بدر رود « 8 » ؟ از جهات چون منقطع شود « 9 » ؟ حاكم گفت من نيز از بهر « 10 » اين گفتم اين قصه بدان « 11 » درازى . سنگپشتان بانگ برآوردند كه « 12 » « عزلناك » ، اى حاكم « 13 » ! تو معزولى . و خاك برو پاشيدند ، سر در نشيمن بردند « 14 » .
فصل سوم « 15 »
( 6 ) همهء مرغان در حضرت سليمان عليه السّلام « 16 » حاضر بودند الّا عندليب ، سليمان مرغى را برسالت نام زد « 17 » كرد كه عندليب را بگويد « 18 » كه ضروريست « 19 » رسيدن ما و شما « 20 » به يكديگر . چون پيغام سليمان عليه السّلام « 21 » بعندليب رسيد « 22 » هرگز از آشيان بدر « 23 » نيامده بود ، با ياران « 24 » خود « 25 » مراجعت كرد كه فرمان « 26 » سليمان « 27 » عليه السّلام برين نسق است و او دروغ نگويد .
هامش
( 1 ) حسين بن منصور : حسين حلاجT( 2 ) مىگويد در حق مصطفى : در حق مصطفى مىگويدT( 3 ) عليه السلام : -T( 4 ) كه غمض : - كهT( 5 ) الاين : الانسS( 6 ) كه تا : تاT( 7 ) در مكان : مكانىS( 8 ) بدر رود : بيرون رودT( 9 ) شود :
گرددT( 10 ) نيز از بهر : نه از بهرT( 11 ) بدان : بدينT( 12 ) بانگ بر آوردند كه : گفتندT( 13 ) اى حاكم : -S( 14 ) بردند : رفتندT( 15 ) سوم : -T( 16 ) عليه السلام : -T( 17 ) نام زد : نامS( 18 ) بگويد : بگوT( 19 ) ضروريست :
ضرورت استT( 20 ) ما و شما : شما و ماT( 21 ) سليمان عليه السلام : -T( 22 ) رسيد :
+ عندليبT( 23 ) بدر : بيرونT( 24 ) ياران : اشكالT( 25 ) خود : خويشT( 26 ) كه فرمان : لفظT( 27 ) سليمان : + پيغمبرT