منسوب به اوست و مدعى است كه جمع كتاب حديقه را او كرده گويد ، « پس از مخالفت علماء ظاهر با حكيم آنچه گفته بود قريب ده هزار بيت مسوده به بغداد فرستاد به نزد خواجه امام برهان الدين على و آنچه بدست او بماند بيتى چند نسخت داد و آن عزيز قفص بشكست . . . و چون از ديوان اعلى شاهنشاهى مثال فرمودند من خادم را اين پنج هزار بيت نسخه دادم از بهر آن بارگاه اعلى شاهنشاهى » .
و عبد اللطيف عباسى شارح حديقه هم همين مطلب را در مقدمهء خود تأييد مىكند و مىگويد : كه حكيم بعد از نظم حديقه مسودات آن را به خدمت شيخ ابو يوسف و به قولى به نزد امام برهان الدين على بن ناصر الغزنوى ملقب به بريانگر به بغداد فرستاد كه نظر اصلاح در آن نموده ترتيب لائق دهند و بواسطهء بعضى موانع اين امر مدتى به تعويق افتاد بنا بر استدعاء و اظهار شوق و شعف طالبان حكيم هم ترتيبى داد و مسودات آن جسته و گريخته بدست هركس افتاد از غايت عذوبت سخن هركس براى خود ترتيبى داد و به بياض برد و ترتيبها مختلف و متعدد گشت اين است كه دو نسخهء موافق با هم يافت نمىشود . انتهى .
عدد ابيات حديقه
حكيم در دو جاى از اين كتاب عدد ابيات حديقه را صريحا ده هزار تعيين كرده و مشهور هم همين است كه حديقه را ده هزار بيت است و ليكن عبد اللطيف عباسى در تفسير اين چند بيت حديقه :
شهرى از دار عدن خرّمتر * قصرى از مصر عصر معظمتر
الف او خلف عزّت و نصرست * ضعف آن جفت باب اين قصرست
بنگر ايوان اين كتاب به جان * زانكه از راه ديده اين نتوان
در عدد گرچه بر ملك فلكيست * با حروف شهادتين يكيست
گويد « خلف لفظ عزّت « تا » و خلف نصر « را » است كه به حساب جمل هر دو ششصد