جربت « 1 » العباد و انت خير من الكل . اين « 2 » بدان گفتم كى از كافهء « 3 » خلق من او را چون نام او « 4 » احمد يافتم ، و او مرا چون نام خواجهء خويش مسعودبخت كرد « 5 » ، در جمله « 6 » آن صدر باقى بادا « 7 » در جانبازى و دلنمودگى « 8 » هيچ در باقى « 9 » نكرد ، چش گويم جز آنكه « 10 » استاد « 11 » فرخى گفته است « 12 » « در حق ممدوح خود ، شعر « 13 » »
هرچه « 14 » نگرم قصهء من با كرم او * چون قصهء آن اشتر و ماهست « 15 » و عرابى
آن چو هم نام خود « 16 » عديم المثل ، و آن چو نام پدر خويش « 17 » مسعودبخت چون « جان » آزاد مرا « 18 » بخلق بنده « 19 » كرد ، و مرا بقبول اقبال خود « 20 » خرسند كرد ، من نيز « 21 » جان خود را شاد كردم « 22 » ، و اين قطعه انشاء و انشاد كردم در حسب حال خود « 23 » ، « و نام او در آخر
هامش
( 1 ) - ب : و گفت طلعت البلاد . حربت . ت ، ط : طلعت البلاد و حريت
( 2 ) - ج : و اين
( 3 ) - ب ، ط : در كافهء
( 4 ) - ب : « او » ندارد
( 5 ) - م ، ج : مسعود كرد
( 6 ) - ج : و در جمله
( 7 ) - ب ، ج : باقى باد - ك : باقى باد كه . م : باقى
( 8 ) - ت ، ط : و دل نمود كه - ب : و در جانبازى دلى نمود كه
( 9 ) - م ، ج ، ك : باقى نكرد
( 10 ) - ج : چهاش گويم جز چنانك . ت ، ط : چه گويمش جز آنكه . ب : چه گويمش
( 11 ) - ب ، ت ، ط : افزوده . حكيم .
( 12 ) - ج : گفت - ب ، ت ، ط : گويد در اين معنى
( 13 ) - فقط در - ج - است
( 14 ) - ب ، ج : هرچه . م : هر چون
( 15 ) - ب ، ت ، ط : مست است
( 16 ) - ج : آن چون همنام جود . ت ، ط : همچون نام خويش ب : آن همچو نام خويش . ك : آن چو نام
( 17 ) - م : چون نام پدر خود . ت ، ط ، ك : پدر خويش . ب : و آن چون پدر خويش
( 18 ) - ج : چون جان آزاد مرد را . م : چون آزاد مرا
( 19 ) - ك : بند كرد
( 20 ) - ج ، ب : « خود » ندارد . ك : خويش
( 21 ) - ب ، ت ، ط : من نيز م : نيز ، ندارد
( 22 ) - م : خود را دلشاد . ج : خود را چون از كرم او شاد كردم . ب ، ت ، ط : خود را شاد و دل از قيد تعلقات آزاد .
( 23 ) - ج . و اين قطعه را انشاد كردم - ت ، ط : در حسب حال خويش اين قطعه را انشاد كردم . ك : و اين قطعه انشاد كردم