صفت ذات كه وجود ذوات ما ازو آمد و حاصل ما از او حاصل شد ، و قوام و قيام ما به دو آمد و ازوست . چه خوب بيان كرده است !
( 181 ) مگر استاد ابو بكر فورك از اينجا جنبيد كه گفت : « الفقير هو الذى لا يفتقر الى نفسه و لا إلى ربّه » فقير آن باشد كه نه محتاج خود باشد ، و نه محتاج خالق خود ؛ زيرا كه احتياج هنوز ضعف و نقصان باشد ، و فقير به كماليّت رسيده باشد . « إذا تمّ الفقر فهو اللّه » او را نقد وقت شده باشد . « تخلّقوا بأخلاق اللّه » سرمايهء او آمده باشد . دريغا اين مرتبه بلندست ! هر كسى را آن توفيق ندهند كه ادراك اين تواند كرد ، و امّا با همه مىبايد ساخت .
( 182 ) اى دوست دانى كه قصّهء يوسف - عليه السّلام - چرا احسن القصص آمد ؟
زيرا كه نشان « يحبّهم و يحبّونه » دارد . از سرّ
« يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ »
آنگاه خبر يا بى كه آيت
« وَ ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ ما يَشاءُ »
ترا روى نمايد و بيان اين جمله با تو بگويد ، و يا در نقطهء
هامش
( 1 - 2 ) صفت ذات . . . ازوستABيكى . . . وجود ذات . . . حاصل ما ازوست و قوام . . . بدوستHصفت . . . حاصل ما از حاصل او حاصل آمد و قوام . . . ازوستMصفت . . . حاصل ما از حاصل او . . .
و قوام ما ازوست و بدوستPUصفت . . . حاصل ما از حاصل او . . . و ازوستSحاصل ما از حاصل او حاصل آمد . . . و ازوستR- -
( 3 ) فورك . . . كهAMPSUفوركى . . . جنبيدBفورك ازينجاHR- -
( 4 ) خود باشدA . . . Uخود بودB- -
( 5 - 6 ) خالق . . . رسيده باشدAMSخالق خود بود . . . رسيده باشد و چون بكمال رسد كهBخالق . . . نقصان است و فقير بكمال رسيده بودHخداى خود . . . رسيده باشدPUخالق . . . زيرا كه محتاجى . . . خود رسيده باشدR- -
( 6 ) شده باشدABHMRSبودPU- -
( 7 ) او . . . كسى راABHPSUاو . . . كس راMبه او . . . دريغا كه اين . . . كس راR- -
( 8 ) همه مىبايدAMPRSUاين همه بيايدBH- -
( 9 - 10 ) يوسف . . . سرAPRSUيوسف را . . . القصص خواند . . . سرBيوسف . . . اى عزيز از سرHيوسف . . . و يحبونه از سرM- -
( 10 ) يا بىAHMRSدارىBPU- -
( 11 - 12 ) سورهء 42 ( الشورى ) آيهء 51 ك - -