( 178 ) « تخلّقوا بأخلاق اللّه تعالى » در اين خلوتخانه حاصل آيد . دريغا اويس قرنى را بين كه
« فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ ما أَوْحى »
چه خبر مىدهد و چه مىگويد كه « اذا تمّت العبوديّة للعبد يكون عيشه كعيش اللّه تعالى » گفت : چون بندگى تمام شود ، عيش بنده همچون عيش معبود شود . دريغا هرچه او را باشد كه خداوند است ، از نصيب « تخلقوا » بنده را نيز باشد از صفات او ، چون سمع و بصر و قدرت و ارادت و حيوة و بقا و كلام ؛ از آن او قديم ، از جهت بنده باقى و دايم باشد .
( 179 ) دريغا از دست كلمهء ديگر كه ابو الحسن خرقانى گفته است ! چه گفت ؟
« فقال : أنا أقلّ من ربّى بسنتين » مىگويد : او از من به دو سال سبق برده است ، و از من به دو سال پيش افتاده است : يعنى كه من به دو سال ازو كمتر و كهتر باشم .
« وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ »
اين سالها سالهاى خدا باشد . هر ساعتى روزى باشد . و هر روزى هزار سال باشد كه
« إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ »
.
( 180 ) دريغا در اين مقام حسين منصور را نيز معذور بايد داشت چون كه گويد : « لا فرق بينى و بين ربّى إلّا به صفتان : صفت الذاتية و صفت القائميّة ، قيامنا به و ذواتنا منه » گفت : هيچ فرق نيست ميان من و ميان خداوند من مگر به دو صفت :
هامش
( 1 - 2 ) دريغا . . . ما اوحىHMPU - ASفأوحى . . . ما اوحىBاز فاوحى . . . ما اوحى دانىR- -
( 2 ) و چه مىA . . . U - H- -
( 3 ) تمت . . . للعبدRاتم العبوديةA . . . U- - بندگىAHMPSUبنده را بندگىBR- -
( 4 ) همچون . . . شودA . . . Uعيش معبود باشدH- -
( 5 ) تحلفواRتخلقA . . . U- -
( 6 ) آن او قديمMآن قديمAPRSUخداى تعالى قديم وBاو قديم وH- -
( 7 - 8 ) چه گفت . . . مىگويدA . . . Uفقال . . . گفتH- -
( 8 ) سالA . . . UچيزB- -
( 10 ) سورهء 88 ( الغاشية ) آيهء 21 ك - - اين . . . باشدA . . . Uاما اين . . . باشد كهH- -
( 11 ) سورهء 22 ( الحج ) آيهء 47 مA . . . U - R- -
( 12 - 13 ) بايد . . .
گويدAMPRSUدار از اين كه گفتBبايد داشتن كه گويدH- -