اين طايفه را نيز الفاظ * موضوعست مر كمون و ظهور سخن خود را تا اندر طريقت خود بدان تصرّف كنند و آن را كه خواهند * بازنمايند و از انك خواهند بپوشانند پس من بعضى از آن كلمات را بيانى مشرح بيارم و فرق كنم ميان هر كلمهء كه مرادشان از ان چه چيزست تا ترا و خوانندكان اين كتاب را فايده تمام شود انشاءالله
حال و وقت فمن ذلك الحال و الوقت و الفرق بينهما
وقت
اندر ميان اين طايفه معروفست و مشايخ را اندرين سخن بسيارست و مراد من اثبات تحقيق است نه تطويل بيان پس وقت آن بود كه بنده بدان از ماضى و مستقبل فارغ شود چنانك واردى از حقّ بدل وى پيوندد و سرّ وى را در ان مجتمع كرداند چنانك اندر كشف آن نه از ماضى ياد آيد نه از مستقبل پس همه خلق را اندرين دست نرسد و نداند كه سابقت بر چه رفت و عاقبت بر چه خواهد بود خداوندان وقت كويند علم ما مر عاقبت و سابق را ادراك نتواند كرد ما را اندر وقت با حقّ خوشست كى اكر به فردا مشغول كرديم و يا انديشهء دى بر دل كذاريم از وقت محجوب شويم و حجاب پراكندكى باشد پس هرچه دست بدان نرسد انديشهء آن محال باشد چنانك بو سعيد خرّاز كويد رح وقت عزيز خود را جز به عزيزترين چيزى مشغول مكنيد * و عزيزترين چيزهاء بنده شغل وى باشد بين الماضى و المستقبل لقوله عم
لى مع اللّه وقت لا يسعنى فيه ملك مقرّب و لا نبىّ مرسل
مرا با خداى عزّ و جلّ وقتيست كى اندر آن وقت هژده هزار عالم را بر دل