خداوند تعالى را بعلم توان شناخت و به عمل اندر نتوان يافت و اكر * به عمل بىعلم به دو راه باشدى نصارى را و رهبانان را اندر شدّت اجتهادشان اندر مشاهدهاندى و مؤمنان عاصى اندر مغايبه پس عمل صفت بنده است و علم صفت خداوند تعالى و بعضى از راويان اين قول را غلطى افتاده است و هر دو عمل را روايت كنند و كويند العمل بحركات القلوب اشرف من العمل بحركات الجوارح و اين محالست كى عمل بنده بحركات دل تعلّق نكند و اكر بدين فكرت و مراقبت احوال باطن مىخواهد اين خود بديع نباشد كى پيغمبر كفت عم
تفكّر ساعة خير من عبادة ستّين سنة
و به حقيقت اعمال سرّ فاضلتر از اعمال جوارح و تاثير اعمال باطن تمامتر از تاثير اعمال ظاهر و از ان بود كى كفتند نوم العالم عبادة و سهر الجاهل معصية خواب عالم عبادت بود و بيدارى جاهل معصيت از آنچ اندر خواب و بيدارى سرّش مغلوب باشد و چون سرّ مغلوب كردد تن نيز مغلوب كردد پس سرّ مغلوب به غلبهء حقّ بهتر از نفس غالب بحركات ظاهر و مجاهدت و از وى رح مىآيد كى روزى درويشى را كفت كن للّه و الّا فلا تكن خداوند را تعالى باش و اكرنه خود مباش يعنى بحقّ باقى باش يا از وجود خود فانى يعنى به صفوت مجتمع باش يا به فقر مفترق و بحقّ باقى باش يا از خود فانى يا بدان صفت باش كى حقّ تعالى كويد
اسْجُدُوا لِآدَمَ *
و يا بدان صفت باش كه
هَلْ أَتى عَلَى الْإِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئاً مَذْكُوراً
اكر خود را باشى به اختيار خود قيامت به خود بود و اكر نباشى به اختيار خود قيامت بحقّ بود و اين معنى لطيفست و اللّه اعلم بالصواب
ابو سليمان داود بن نصير طايى [ ابو سليمان داود بن نصير الطائى ]
و منهم امام معرض از خلق و از طلب رياست و بريده از خلق * به عزلت و