باليدن بر ديگران و افزونخواهى و خودنمايى بجويد ، خدا را چنان ديدار كند كه بر وى خشمگين باشد .
ص 127 ، س 12 : ان الله تعالى اوحى . . .
خدا به دنيا وحى كرد كه : خدمت كن به هركه مرا خدمت كند و به خدمت بگير هركه ترا خدمت كند .
ص 127 ، س 18 : قل متاع الدنيا . . .
بگو كالاى دنيا اندك است .
ص 127 ، س 29 : الهى اجعلنى . . .
خدايا ، مرا بهرهء كمپاداشترين بندگان خود ساز ، خدا گويد : اى دنيا ، اى پست ! اى ناچيز ! ترا به دو نبخشم .
ص 128 ، س 4 : لو كانت الدنيا . . .
اگر دنيا نزد خدا بهاندازهء بال پشهاى ارزيدى ، كافر را از آن يك شربت آب نبخشيدى .
ص 128 ، س 18 : و توكل على . . .
توكل بر خداى زندهاى كن كه هرگز نمىميرد .
ص 129 ، س 5 : صدقت هذا خير . . .
راست گفتى . اين بهتر از من است . از در خانهاش دور مشو و همرأى او را رها مكن .
ص 129 ، س 29 : قال كل بحاجة . . .
گفت بهاندازهء نياز و از ميان آن بخور .
ص 130 ، س 15 : وَ لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ . . .
خود را نكشيد كه خدا بر شما مهربان است . . . خود را در نابودى نيفكنيد .
ص 131 ، س 8 : اغز مع غير . . .
جنگ بكن با همراهى غير قوم خود ، تا اخلاقت نيك شود .
ص 131 ، س 12 : حبب الى من . . .
سه چيز از دنياى شما دل مرا برده است : بوى خوش و زن ، ولى نور چشم من نماز است .
شرح التعرف لمذهب التصوف ( فارسى ) — صفحة 1844
مساهمون: محمد روشن
ص١٨٤٤