ص 1459 ، س 25 :
أَرِنِي أَنْظُرْ . . .
بگذار ترا ببينم .
ص 1459 ، س 27 :
لَنْ تَرانِي .
مرا نمىبينى .
ص 1459 ، س 28 :
وَ لكِنِ انْظُرْ . . .
ولى به كوه بنگر .
ص 1462 ، س 3 : اما غيبة عن . . .
يا دورى از دوست و نزديكى با جز دوست است ، يا دورى از جز دوست و نزديكى با دوست .
ص 1462 ، س 6 : الحق و الخلق . . .
حق با خلق گرد نيايد ، زيرا كه حق هستى است و خلق نيستى .
هستى و نيستى دو ضد است كه باهم گرد نيايد . حق حقيقت است و خلق نامى ظاهرى . مجاز و حقيقت باهم گرد نيايد . حق چيره است و خلق مقهور ؛ قاهر و مقهور گرد نيايد .
ص 1462 ، س 13 : ما جعل الله . . .
خدا كسى را دو دل در سينه ننهاده است .
ص 1463 ، س 9 : كل خائف . . .
هر ترسو مىگريزد و هر خواستار مىطلبد .
ص 1463 ، س 18 : يُرْسِلُ الرِّياحَ . . .
بادها را به جاى پيامآوران مىفرستد .
ص 1463 ، س 21 : نصرت بالصبا .
باد صبا به يارى من فرستاده شد .
ص 1463 ، س 27 :
أَلَّا تَخافُوا . . .
مترسيد و اندوه مداريد ، مژده باد شما را به بهشت .
ص 1465 ، س 19 : لا راحة . . .
مؤمن به خداى نارسيده آسايش نيابد .
ص 1466 ، س 7 : الى ما لا يتناهى . . .
تا بىنهايت ، زيرا حق را پايانى نيست .