ص 1236 ، س 16 :
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ . . .
كسانى را كه در راه خدا كشته شوند مرده مپندار كه زندهاند .
ص 1237 ، س 1 : لَوْ أَنْزَلْنا . . .
اگر اين قرآن را بر كوهى فرود آريم ، از فروتنى خرد خواهد شد
ص 1237 ، س 6 :
إِنَّا عَرَضْنَا . . .
ما آن امانت را بر آسمان و زمين و كوهها عرضه داشتيم .
ص 1237 ، س 10 : حملتم القلب . . .
بر دل چيزى بار كرديد كه تن نيز توان كشيدن آن را ندارد .
ص 1237 ، س 23 :
لَمَّا جاءَ مُوسى . . .
چون موسى به ميقات رسيد . . . گفت : به من بنما !
ص 1237 ، س 26 :
أَسْرى بِعَبْدِهِ .
بندهء خود را ببرد .
ص 1239 ، س 7 :
يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ . . .
اى مردم ، شما فقيريد ، و خداوند غنى و ستوده .
ص 1240 ، س 10 : الفقر ازين . . .
فقر بر پيشانى مؤمن زيباتر از سفيدى پيشانى اسب است .
ص 1240 ، س 12 : لى حرفتان . . .
من دو پيشه دارم : فقر و جنگ !
ص 1240 ، س 13 : الفقر اسرع . . .
كسى كه مرا دوست دارد فقر به سوى او تندتر مىرسد از سيل در سراشيبى .
ص 1240 ، س 14 : اللهم اجعل . . .
خداوندا ، روزى خانوادهء مرا روزانه بسنده دار !
ص 1241 ، س 20 : حب الدنيا رأس . . .
دنيا دوستى ريشهء هر گناه است .
ص 1242 ، س 1 : قال ابن الجلا . . .
فقر آن است كه نداشته باشى ، و اگر داشتى از آن تو نباشد .