ص 1200 ، س 10 : انت كما . . .
تو چنانى كه خود را ستايش گفتهاى !
ص 1200 ، س 16 :
أَرِنِي أَنْظُرْ . . .
بگذار تو را ببينم !
ص 1200 ، س 21 : سمعت فارسا . . .
از فارس [ ابو القاسم ] شنيدم كه مىگفت :
هنگامى كه هيجان بر دل فزونى گيرد ، راه را براى ترجيح دادن بهتر بيابد و زبانبازى و عبارتپردازى كند .
ص 1201 ، س 10 : أَنَّما نُمْلِي . . .
به ايشان اجازت دهيم كه هرچه خواهند بكنند تا گناهشان افزون گردد .
ص 1202 ، س 26 :
وَ لَمَّا جاءَ مُوسى . . .
چون موسى بر سر موعد بيامد خدايش با وى سخن گفت .
ص 1202 ، س 28 : أَرِنِي . . .
بگذار ترا ببينم !
ص 1204 ، س 5 : حال غيرك . . .
حال ديگران براى تو سودى ندارد .
ص 1204 ، س 7 :
لا يَضُرُّكُمْ مَنْ . . .
اگر شما هدايت شديد گمراهى ديگران شما را زيان ندارد .
[ آيهء قرآن - 105 / 5 - . . . ضل اذا اهتديتم . ]
ص 1204 ، س 8 :
قُلِ اللَّهُ ثُمَّ . . .
بگو : خدا ! و بگذار در گمراهى بمانند .
ص 1204 ، س 19 : إِنَّكَ لَعَلى . . .
تو خلقى نيكو دارى .
ص 1204 ، س 21 : فكان لا يشغله . . .
ظاهر او از باطنش مشغول ندارد و نه باطن او از ظاهرش .
ص 1205 ، س 15 : اتيتك بمكارم . . .
اخلاق نيك براى تو آوردم . . . گفت : مكارم چه باشد ؟ گفت : بخشش -