نپردازند .
و اين صفت آنكس را باشد كه او را به خدا حاجت باشد و به خدا مشغول باشد كه چون خويشتن به غير حق مشغول بيند به فرياد آيد . اما آنكس كه به خدا مشغول نباشد به هرچه مشغول گردد باك ندارد .
« قيل لابى الخير الا قطع ما كان سبب قطع يدك قال كنت فى جبال لكام او لبنان و معى رفيق لى فجاء رجل من بعض السلاطين و معه دنانير يفرقها فناولنى منها دينارا فمددت اليه ظهر كفى فوضع عليه دينارا فقلبت يدى فى حجر رفيقى و قمت فلما كان بعد ساعة اذا أنا باصحاب السلطان يطلبون اللصوص فاخذونى فقطع يدى » .
اگر دست دراز كردن به ادنى مال دنيا عقوبت چنين بارآرد پس دل خويش بجز حق تعالى مشغول گردانيدن بنگر چگونه باشد و دست بريدن دزد ؟ !
اهل حقيقت همين معنى گفتهاند كه تا در خزانهء حق سبحانه روزى بود دست به خزانهء مخلوقان چرا دراز كرد ؟ پس شيخ رضى الله عنه درستى اين معنى را حجت مىآرد و مىگويد :
« يشهد لهذا المعنى ما حدثنا به احمد بن حيان التميمى قال اخبرنا اسحاق بن ابراهيم بن اسماعيل قال حدثنا قتيبة بن سعيد قال حدثنا يعقوب بن عبد الرحمن الاسكندرانى عن ابى عمرو عن عاصم بن عمر بن قتاده عن محمود بن لبيد ان رسول الله صلى الله عليه و سلم قال : ان الله تعالى ليحمى عبده من الدنيا و هو يحبه كما تحمون مرضاكم » .
همچنانكه شما بيماران خويش را نگاه داريد تا چيزى نخورند كه تن ايشان را زيان دارد ، حق نيز بندگان خويش را چون دوست دارد ايشان را نگاه دارد تا چيزى نكنند كه دين ايشان را زيان دارد . و اين خبر دليل است كه غيرت از حق تعالى روا باشد . و نيز دليل است كه معنى غيرت حق حمايت باشد ، چنان كه ياد كرديم .
شرح التعرف لمذهب التصوف ( فارسى ) — صفحة 1789
مساهمون: محمد روشن
ص١٧٨٩