را از پيش و پس راهى نبيند ، يعنى بنده خويشتن را آنگاه بيند كه از حق نابينا گردد . و چون نظارهء جلال و عظمت حق گردد او را آن نظارهء حق چنان مشغول گرداند كه نيز خود را نبيند . پس اگرچه او زنده باشد به صفت مردگان گردد ، از بهر آنكه فرق ميان مرده و زنده آن است كه از زنده چيزى بيايد و از مرده هيچ نيايد ؛ و چون هيچ خويشتن را نبيند به شمار مردگان باشد . و آنكه خويشتن را از پيش و پس راه نيابد معناش آن است كه از حق بازگشتن روى نيست .
و از حق از آن سوى راه نيست ، و چون به حق رسيد به معنى ديدن حق نه گذشتن روى ماند و نه بازگشتن روى ماند .
شرح التعرف لمذهب التصوف ( فارسى ) — صفحة 1661
مساهمون: محمد روشن
ص١٦٦١