الباب السابع و الثلاثون قولهم فى الرضا
« قال جنيد رحمه الله الرضا رفع الاختيار » . گفت رضاى بنده از خداى تعالى آن است كه اختيار خويش از ميانه بردارد يعنى راضى باشد به هرچه خدا كند از محبوب يا مكروه . و دليل بر اين خبر پيغامبر است عليه السلام كه مىگويد : اول ما كتب الله تعالى فى اللوح المحفوظ انى انا الله لا إله الا انا من لم يرض بقضائي و لم يشكر لنعمائي و لم يصبر على بلايى فليطلب ربا سوايى » .
آغاز كتاب لوح از رضا ساخت به قضا ، از بهر آنكه مقضيات در لوح بر دو گونه بود : محبوب بود و مكروه . و آن ساعت كه بر سر بنده مىنبشت عالم بود به حال بنده كه راضى باشد يا نباشد . رضا به قضا مقدم كرد تا خلق بدانند كه اضطراب كردن روى نيست ، و رضا نادادن به كار او نشان منازعت است . و بنده را با خدا منازعت نرسد . چگونه راضى نباشد بنده كه او در آنچه پيش آيد به مصلحت جاهل باشد و حق عالم ، و جاهل را با عالم منازعت نرسد . و نيز چون بنده رضا بيارد به آوردن او مقدور بازنگردد ؛ و اگر رضا نيارد هم مقدور بازنگردد . پس از اضطراب جز از عصيان چيزى حاصل نيايد .