الباب التاسع و العشرون قولهم فى الصبر
و چون زهد ترك مراد است و ترك مراد نباشد مگر به صبر ؛ صبر را به زهد مقرون كرد . يعنى چون ترك آوردى هم به فعل و هم به اعتقاد صبر بايد بر ترك مراد كه صبر صفتى است مقرون به بلا ، و بلا نيست مگر سلب مراد . چون مراد از بنده جدا گردد در فوات مراد صحبت حق يابد ، و چون بر فوات مراد صبر نكند از حق رجوع آرد . و صبر مقامى بزرگ است و خدا مصطفى را عليه السلام صبر فرمود و گفت :
وَ اصْبِرْ وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ
. و نيز گفت :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا
. در بلا صبر كنيد و با صبر مصابرت كنيد ، يعنى بر صبر صبر كنيد . و رابطوا ، خويشتن را بر بلا بنديد . پس صابران را ثواب بزرگ وعده داد و گفت :
إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ
. همه ثوابها معدود و متناهى نهاد . و ثواب صبر بىنهايت نهاد كه هرچه را حساب نباشد نهايت نباشد .
و پيغمبر [ 73 ب ] عليه السلام گفته است : الصبر عند الصدمة الاولى . و صدمت پيشانى به پيشانى باز زدن باشد ، يعنى چون بلا به