حكم همان است ، قوت جوارح ظاهر به اندازه بار بردارد ، باز قوت يقين باطن بار هر دو كون بردارد و باك ندارد .
[ قوله ] : « و قال بعض الكبراء من لم يؤمن بالقدر فقد كفر و من احال المعاصى على الله فقد فجر » . يكى از بزرگان چنين گويد هركه به قدر ايمان نيارد كافر است ، و هركه معاصى بر خداى عز و جلّ حواله كند فاجر است . يعنى تقدير از خداى تعالى بين ؛ و معصيت از خويشتن بين ، چون تقدير از وى نبينى چنان است كه همى چنين گويى من هرچه خواهم كنم ، تو هيچكس نهاى . و هيچ كفر بتر از اين نيست ؛ و چون معصيت كنى گويى من بد كردم ، به وى باز مبند كه عيب به خداى تعالى باز بستن كفر است و جمله جواب آن است چون به خويشتن نگرى همه عيب و تقصير بينى ، و چون به وى نگرى همه پاكى و منت بينى ، تا هر دو نظر راست باشد .
چون خود را معيوب دانى به عذر و عجز پيش روى پاكى بار آرد ؛ و چون ورا پاك و بىعيب دانى و نظارهء منت وى كنى و طرفة العينى بازنگردى كرامت و قرب بار آرد .
شرح التعرف لمذهب التصوف ( فارسى ) — صفحة 451
مساهمون: محمد روشن
ص٤٥١