جاى بگذاشته باشد تا او را زيان دارد . لكن چون اعتقاد درست كرد و به گفتار حاجت نيامد به ناگفتن ، از بهر بىحاجتى به گفتار معذور باشد . و اين شرط تنها بدين مسئله نيست ، لكن همه شرائط ايمان را شرط همين است . هرجا كه خلق را در سكوت او تهمت خواهد افتادن از اظهار حق تعالى او را بد نيست نفى تهمت را از خويشتن تا خلق را در شبهت نيفكند ، و هركجا تهمت نخواهد افتادن ، درستى اعتقاد ميان او و خداوند بسنده باشد ، و به ناگفتن معذور باشد .
شرح التعرف لمذهب التصوف ( فارسى ) — صفحة 371
مساهمون: محمد روشن
ص٣٧١