الباب الرابع قولهم فى الصفات
« اجمعوا على ان لله تعالى صفات على الحقيقة هو بها موصوف من العلم و القدرة و القوة و العز و الحلم و الحكمة و الكبرياء و الجبروت و الحياة و القدم و الارادة و المشية و الكلام » .
اجماع است اهل معرفت را و اهل سنت و جماعت را كه خدا را صفات است به حقيقت كه او بدان صفات موصوف است چون علم و قدرت و ديگر صفات كه ياد كرديم ، و در اين مسئله سه قول است :
يكى قول فلاسفه كه خدا را جل و تقدس حى و عالم و قادر نگويند و او را انية مبدعه فقط ، و جز اين نگويند . و تفسير اين آن بود كه هستى است نيست هستكننده . پس بدين مقدار خدا را وصف كنند و بيش نه . نى حى گويند نه عالم نه قادر ، و هيچ نام ديگر ندهندش لعنهم الله لعنا و بيلا .
وگر هستكنندهء عالم نبود و قادر نبود ، ما را بر علم و قدرت هيچ دليل نماند . چون در شاهد از هر يك فعلى بينيم محكم و متقن ، دليل كنيم كه اين فاعل حى و عالم و قادر است ، و نتوانيم جدا كردن ميان حى و جماد و ميان عالم و جاهل و ميان قادر و عاجز مگر به