معنى آيه آن است كه مىفرمايد : « گمان مكنيد خداى تعالى را غافل از كارى كه مىكنيد . اين است و جز اين نيست كه در عقوبت شما تأخير شد از براى روزىكه گشوده شده مىشود در آن روز چشمها حال كونى كه نظر مىكنند در خوارى و فروتنى ؛ و سرها را به زير افكنده از غلبهء جبن و خوف و واهمه نگاه مىكنند و هراسناكاند ؛ و قناعت دارند به هرچيزى كه به آنها داده بشود ؛ و سر فرو مىآورند به آن چيز ؛ و برنمىگردد به سوى آنها گوشهء چشم آنها ، و قلوب آنها هواء است و از انوار عقليه خالى است ؛ و انذار بكن خلايق را از روزىكه اين عذاب به آنها وارد شود . » مجموع اين صفات در حيوانات محسوس و آشكار است .
و از جملهء آيات قرآن كه تصريح در مسخشدن اهل عذاب مىباشد ، اين آيه است كه مىفرمايد :
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوباً مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحابِهِمْ فَلا يَسْتَعْجِلُونِ
. « ذنوب » - به فتح ذال - به معنى دنبالهء پر موى است ؛ يعنى « از براى اشخاصىكه ظلم كردند ، دمهاى پر مو خواهد بود مثل دمهاى رفقاى آنها . » ذنوب بر وزن صبور ، اسبى است كه موى دم او انبوه و بسيار باشد .
و همچنين آيهء
فَكُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِ حاصِباً وَ مِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَ مِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنا بِهِ الْأَرْضَ وَ مِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنا وَ ما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
.
اين مطلب واضح است كه هنگام مردن - اعمّ از اينكه غرق بشود يا صيحه به او بزنند كه بميرد يا به زمين فرو برود - به حالت شخص مقتول تفاوت ندارد .
حاصل و نتيجهء جملگى غير از مردن نخواهد بود ؛ و مذاكرهء طرق موت آنها را