شدهاند كه عالم و آدم هيچوقت از معاد خالى و فارغ نخواهد بود . زيرا كه عوالم قدرت خداوندى غير متناهى است و آدمى بايد درك فيوضات حضرت معبود آفريدگار نمايد ؛ و اين امر ممكن نخواهد شد مگر به ترك و خلع صورت حاليّه و داخل شدن به مرتبه و مقام انتقاليّه ؛ و در طىّ هريك از عوالم كه بعد جلوهگر خواهند شد ، الطاف و نعماى الهيّه بهتر و كاملتر ظهور خواهد يافت ؛ و تفاوت عالمى كه در پيش داريم با اين عالمى كه حال در او موجود مىباشيم ، به قدر اختلاف و تفاوت اين عالم است با عالم ارحام امّهات .
بدانكه « موت » اعظم نعماى الهيه است ؛ وصول به عوالم غيبى منوط به وقوع موت است و خداى تعالى محض حكمت بالغه ، موت را در انظار صعب و سخت نموده است ؛ و اين بابى است « باطنه فيه الرحمة و ظاهره من قبله العذاب » نمودار است ؛ و نعم ما قال :
مرگ را بر خود مدان اسباب قهر * گرچه از وى خائف آمد خلقِ دهر
يك مَثَل گويم تو را من گوش دار * بر خردمندان شبى آيد به كار
مرغ اندر روىِ تخمِ خود نشست * عاقبت بينى كه خود او را شكست
تا برون آرد از او طاووسِ نر * كه گشايد او به هر سو بال و پر