محبّت قلبى پيغمبر به جناب فاطمه زياده از محبّتى بود كه به عايشه داشت .
در روز مباهله ، علىّ و فاطمه و حسنين را عزّ اختصاص داده ، داخل در رداى مبارك فرمود و از عايشه و ساير زوجات اسمى نبرد و اعتنايى نكرد . واضح است كه ترجيح زن به فرزند مخصوص مردى است كه شهوتپرست باشد ، نفسانيت و حيوانيت در او غلبه كرده باشد ، چنانچه خداى تعالى مىفرمايد :
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ
و از عادت ناس است كه حبّ شهوات نساء را مقدّم بر بنين مىدارند و لكن خاتم انبيا به خلاف ناس ، حبّ بنين را مقدّم مىداشت .
و اگر محبّتى كه به عايشه داشت و او را برتر از فاطمه مىدانست به واسطهء فضايل شخص عايشه است ، محقّق است كه در عايشه هيچ فضلى نيست ، بلكه فاقد فضايل و جامع رذايل است . حضرت رسول را در مواضع عديده رنجانيد كه آخر الامر از جانب خداى تعالى سورهء تحريم با آنهمه تشدّد و تفصيل نازل شد و به او انذار طلاق فرمود ، چنانچه در جاى خود مذكور خواهد شد و با فاطمه حسادتها كرد و با علىّ خصومتها ورزيد . در حرب جمل از بيت نبوّت خارج شد ، مثل رستم و اسفنديار با طبل و علم و خيل و حشم عزيمت بصره نمود و اهتمام و مبالغه در منازعه و مقاتله با حيدر كرّار - كه صاحب رتبهء هارونى و نفس رسالت و وصىّ مخصوص و ولىّ منصوص و خليفهء ظاهر و باطن ، و سلطان نهان و آشكار ، و مظهر :
إنّما أنت منذر لعباد * و علىّ لكلّ قوم هاد
بود - كرد و در آن مصاف زياده از هفتاد هزار نفوس از طرفين مقتول شد و